Engineers in de dop

De week van de wetenschap staat weer voor de deur. Wat betekent dat leerlingen mee kunnen doen aan de “science competition”. Nou als er iets te winnen valt dan staan Yildiz en Olin vooraan. Vorig jaar wist Yildiz de eerste prijs in de wacht te slepen in de categorie Engineering and Technology - hoe maak je een sterke brug? De motivatie om weer een 50 dollar “creditcard” te winnen is dan ook enorm. Yildiz en Olin vullen dezelfde avond nog de aanmeldingsformulieren in. We denken nog even na over de categorie en het onderwerp, de deadline is over 4 weken dus nog zeeën van tijd;-). De agenda van Marcel wordt ook geopend want zoals vorig jaar is gebleken, is het toch voornamelijk een vader-kind-ding om elke avond in de tot laboratorium omgetoverde garage te experimenteren. Alle informatiebronnen worden aangeboord; bibliotheek, internet, Mr Madock (natuurkundeleraar). Yildiz en Olin hebben hun keuze gemaakt voor de categorie “Engineering & Technology”.   

Yildiz maakt de geodetische koepel van rietjes en Olin gaat voor de deurmat alarm (elektrische circuit).  Ze pakken het beide op een verschillende manier aan. Olin begint meteen met bouwen en Yildiz verdiept zich helemaal in het vooronderzoek en surft uren op het internet. Is dit verschil misschien genetisch bepaald? Yildiz experimenteert met dikke, dunne, lange en korte rietjes. Conclusie de slushpuppy rietjes van de McDonalds zijn de beste. Dus moeders op zoek naar dit speciaal formaat rietjes. Om nou de komende maanden bij de Mc Donalds te dineren is ook geen optie. Ik trek de stoute schoenen aan en vraag vriendelijke aan de bedrijfsleider of hij 300 rietjes wil doneren voor Yildiz haar project…. Zonder succes. Zelf als ik zeg dat ik er wel voor wil betalen….blijft de manager zijn hoofdschudden. Oei paniek….geen rietjes geen project. We proberen het bij de concurrent Hungry Jacks en Yildiz loopt zelf naar de balie en laat haar schetsen zien. De bedrijfsleider helemaal onder de indruk en biedt gelijk een hele zak rietjes aan. Yes Yildiz kan aan de slag. Rietjes op maat knippen, schroefjes sorteren en de driehoeken monteren. Het is nog een heel karwei. Maar het resultaat mag er zijn.

Olin demonstreert hoe elektriciteit werkt en laat zien dat bij een gesloten circuit  het lampje gaat branden. Hij heeft de perfecte oplossing om geen ongenodigde gasten meer in je slaapkamer te krijgen. Zodra je op de deurmat staat gaat in zijn kamer een lampje branden…..zodat je snel je dagboek of je spaarpot kunt verstoppen. Mr Madock is helemaal enthousiast over het idee en wil er wel een bestellen;-) Ik zie een handeltje!!

Beide kinderen zijn door de Griffith University genomineerd voor een prijs. Er zijn 408 inzendingen van 15 verschillende scholen en per categorie (5) zijn er 3 prijzen te winnen. Dus spannende avond.  Olin sleept de 2^e prijs in de wacht en Yildiz een gedeelde 1^e prijs. Kids helemaal happy en trots…. een mooi resultaat na ruim 2 weken experimenteren, knutselen en rapporteren.

Wereldwijf

De LINDA heeft sinds September 2013 een nieuwsblog met een rubriek Wereldwijven. Het is een netwerk van Nederlandse vrouwen in het buitenland die het lokale nieuws verslaan met een persoonlijk tintje. Een vriendin tipte mij dat er aan de Oostkust van Australië nog geen correspondent was en of dat niet iets voor mij was.” Je schrijft zo leuk”. Eh…..bedankt voor het compliment maar bloggen over onze persoonlijke avonturen voor een klein bekend publiek is wel wat anders dan journalistiek bedrijven voor een groot aantal onbekende lezers. Oké…. na een kleine oriëntatiefase besluit ik ervoor te gaan en stuur ik een email met een link naar mijn blog. Het wordt heel positief ontvangen en ben gelijk “aangenomen”. Nou dat gaat heel wat sneller dan het Australische sollicitatieproces;-). Inmiddels heb ik een aantal artikelen geplaatst en ben daarmee boven verwachting ook nog drie keer in de top vijf beland. Iedere vrijdag ontvangen de Wereldwijven een email met de “kijk” cijfers van de week. Ten eerste vind ik schrijven leuk, ten tweede streelt iedere klassering in de top vijf mijn ego en ten derde kijk ik iedere maand weer uit naar mijn digitale LINDA die op mijn “elektronische” deurmat valt. Ik ben trots op mijn aanstelling als Wereldwijf. Al moet ik nog even nadenken hoe ik die precies op mijn CV vertaal;-)

De U is in de maand

Het is hartje winter met zeldzame nachttemperaturen van rond het vriespunt. Ongekend koud voor de tijd van het jaar. Het levert wel hele mooi plaatjes op met knal rode luchten. Zo werden we vanochtend wakker met ijsbloemen op de trampoline. Yes, zeiden de kinderen, kunnen we al schaatsen? Vorst staat dus synoniem voor schaatsen;-) Als je een tijdje niet meer in Nederland woont verdwijnt het gevoel van de seizoenen en dat je dus eerst een stormachtige herfst kunt hebben die  langzaam overgaat in de winter waarin je steeds meer kleding aanschaft om je te wapenen tegen de kou zijn ze vergeten;-). We lopen nog steeds in de korte broek naar school (5 graden brrr) we hebben wel een trui aan. De trui kan na 2 uur weer uit want dan is de temperatuur inmiddels gestegen tot 18 graden. Ik denk dat ons lichaam die grote temperatuurverschillen niet echt leuk vind. Eén voor één worden we geveld door de griep, die ons behoorlijk in de greep heeft. Niemand ontkomt eraan en we liggen allemaal 3 dagen plat. Het griepvirus  grijpt in huis om zich heen en helaas worden we niet allemaal tegelijk ziek. Gevolg: twee weken lang proestende, snotterende zielepietjes in huis. Nu weten we dat als de  U in de maand is we wat extra vitamine preparaten in huis moeten halen!

Wie schrijft die blijft

Iedere vakantie besteden we extra aandacht aan de Nederlandse taal. Boeken lezen, online oefeningen maken en spelling. Een aantal weken geleden mochten ze zelf de oefening kiezen. “Nou dan gaan we een brief schrijven naar onze oude klasgenootjes”, zei Yildiz opgewekt.  Zo gezegd, zo gedaan! Yildiz schrijft een hele A4 moeiteloos vol met 3 alinea’s Nederlands en 1 alinea in het Engels (inclusief tip voor de klasgenoten voor google translate;-) Heel apart om te zien dat ze in het Nederlands aan elkaar schrijft en toen ze overging naar de laatste alinea het handschrift ook ineens veranderde. Hier leren ze los schrijven. Wat nog opvallender was dat er in het Nederlandse tekst een aantal schrijffouten zaten en het Engels foutloos was…..oeps. Weer zo’n confrontatie dat het Nederlands stilstaat/achteruit als je er niet consequent mee aan de slag gaat. Olin daarentegen heeft het afgelopen jaar voornamelijk leren lezen in het Nederlands. Hij had er duidelijk meer moeite mee om de talen en klanken uit elkaar te halen. Vooral de letter a en e zijn heel verwarrend voor hem. Desalniettemin schreef hij een mooie brief met een opsomming van de Maan, Roos, Vis woorden die hij geleerd had. Dus vol trots werden de brieven gepost.

Vorige week zat er voor Olin een dikke enveloppe in de brievenbus…post uit Nederland! Hij glundert van oor tot oor en samen bekijken we de brieven. Wat ontzettend leuk om de verhaaltjes en tekeningen van groep 3 te lezen. De top 3 onderwerpen waren; 1) behalen zwemdiploma’s, 2)  wanneer we weer terugkwamen en op 3) joehoe bijna zomervakantie. Er zaten zelfs een aantal liefdesverklaringen bij (ik mis je), daar gaat je hart toch van smelten. Toch helemaal top ben je 7 jaar en dan heb je al 6 liefdesbrieven ontvangen.

Voor Yildiz viel de grote enveloppe gisteren op de deurmat. Blij dat ze was. “Mama…Ruben en Shenaaz hebben de loombands gewonnen die juf verloot heeft”, zei ze opgewekt. De meiden in de klas hadden duidelijk meer te vertellen dan de jongens. Maar dat krijg je natuurlijk een beetje op deze leeftijd;-). Het schoolreisje naar Hellendoorn stond met stip op nummer 1 en zo te lezen was het een hele leuke dag.

Heel erg bedankt juffen van groep 3 en 6 dat jullie er de tijd voor namen….wie schrijft die blijft!

Amazing stargazing

Ocean Connect organiseert een avond sterren kijken voor beginners. We gaan er met zijn allen heen. Yildiz heeft al wat vooronderzoek gedaan in de kinderencyclopedie en is dus goed voorbereid! Met dit kleine verschil dat we nu op het Zuidelijk halfrond staan en de hemellichamen er heel anders uitzien. De bekende Grote Beer is hier niet te zien, maar daarentegen wel de Southern Cross (net zo bekend als de Grote Beer). Het is een heldere nacht en de Astrologenclub zet 3 mega telescopen klaar. Aanvankelijk wijst de gids met behulp van een laser een aantal goed waarneembare planeten aan zoals de Maan, Mars en Jupiter. Vervolgens mogen we allemaal om beurten door de telescopen loeren. Wow….de kraters op de maan zijn goed waarneembaar evenals de ring om Saturnus. Yildiz heeft een klik met een van de gidsen en blijft maar vragen stellen (Olin ligt inmiddels op de achterbank van de auto te slapen). De gids is verbonden met het onderzoeksteam van NASA en vertelt heel enthousiast aan Yildiz dat er ook een junior Astrologenclub is aan de Gold Coast. Even enthousiast als altijd; “Mam daar wil ook wel bij”. Nou dat zullen we wel even bekijken als we weer thuis zijn zeg ik diplomatiek. We hebben inmiddels ook een app gedownload die ik graag met jullie wil delen, Star Chart genaamd. Bij een heldere zomerse avond met je Ipad naar de hemel turen en je ziet de meeste sterrenbeelden voorbij komen…..amazing!

Oranjefans (Down) Underdog

Het is vroeg (lees: heel vroeg ) als de wekker afgaat en we ons opmaken voor de strijd tussen de leeuw en de kangoeroe. Oranje T-shirt – check, Hollandse tattoos – check, goede moed – check. Samen met een vriendin ga ik naar het casino waar de wedstrijd Nederland – Australië live wordt uitgezonden. De vaders blijven thuis bij de kids dit keer en als echte voetbalvrouwen (zonder Prada-tassen) gaan we ‘onze’ mannen aanmoedigen. In de bar voegen we ons bij het ‘Oranje legioen’ van, let wel, achttien man sterk. We zijn dik in de minderheid, maar dat mag de pret niet drukken.

De sfeer zit er tijdens de voorbeschouwing al goed in. De circa 150 Socceroos-fans zingen uit volle borst het Australische volkslied. Hoewel we met zijn achttienen verschrikkelijk hard het Wilhelmus staan te blèren, worden we overstemd door de Ozzies. Oké, dit was krachtmeting nummer 1, in deze Australische kroeg zijn wij de underdog; als we op het veld maar de meerdere zijn.
Na tien minuten is al duidelijk dat het een zware dobber gaat worden vanavond. De Socceroos spelen goed en geven Oranje geen enkele ruimte. Ze zijn aanvallend sterker en de verbale ondersteuning bij de vele kansen van de geelhemden heeft een enorme impact. De aahh’s en oei’s van de Australische fans komen wel heel hard binnen. Dit is een nieuwe ervaring moet ik zeggen, als je altijd tussen een leger van Oranje-fans voetbal hebt gekeken. Even lijkt het erop dat wij niet echt iets in te brengen hebben, maar dan ineens, tegen de verwachting in, scoren onze jongens. Yes! We juichen, dansen en zingen olé olé. Het is stil aan de overkant, maar niet voor lang. Bam: binnen een minuut een goal voor Australië. Door het overweldigende gejoel en geklap door de Ozzies zijn wij niet meer te verstaan. Na de rust moet het dan toch echt gaan gebeuren! O nee, een penalty voor Australië… en hij gaat er nog in ook. De Australische tent staat letterlijk en figuurlijk op zijn kop. Het lijkt wel of de Ozzies het bier ingeruild hebben voor Redbull, want ze krijgen ineens allemaal vleugels. Gelukkig is daar dan toch Van Persie voor de gelijkmaker, hij doet wat er van hem wordt verwacht, volgens diverse Facebook graphic posts: hij is en blijft een dangeroes species. Nederland weet de eindstand op 3-2 te brengen. Joehoe!  We brengen luidkeels laat de leeuw niet in zijn hempie staan ten gehore. Eindelijk volgt het verlossende fluitsignaal van de scheidsrechter, WE hebben gewonnen. We nemen de sportieve felicitaties van de Ozzies in ontvangst en binnen tien minuten is de bar nagenoeg leeg. Dat voelt toch een beetje raar met de winstpunten op zak, en in de wetenschap dat in Nederland het voetbalfeestje nog in volle gang is. Op zulke momenten mis je de Nederlandse gezelligheid, familie en vrienden. We zetten koers richting huis en met een ervaring die we absoluut niet wilden missen, duiken we om vijf uur ons bed weer in. Two down, five to go!

Mount Warning

Telkens als we over de M1 naar het zuiden rijden heeft de top van Mt Warning een enorme aantrekkingskracht op ons. Daar willen we nog eens een keer bovenop staan. Te meer ook omdat dit het eerste punt is waar de zon het Australische vaste land raakt. Om dit fenomeen mee te maken moeten we wel heel vroeg ons nest uit (3.30 uur). We besluiten dat het doel om de top te halen het belangrijkste is, dus zetten we de wekker iets later en vertrekken om 5 uur ’s ochtends. Nog steeds belachelijk vroeg overigens……vinden de kinderen ook;-). Om 7 uur staan we aan de voet van de berg en aan het aantal auto’s te zien zijn er meer mensen die aan ochtendgymnastiek doen. Vol goede moed beginnen we aan de wandeling, het is nog lekker rustig. Al komen we wel een personal trainer tegen met in zijn kielzog 3 anderen die allemaal gewichtsvesten dragen en die kennelijk weer op de terugweg zijn. We hebben een tas met zoethoudertjes mee want we gaan een dikke 2 uur omhoog dus elke 30 minuten plannen we een pauze. Na een uur heeft Yildiz het eigenlijk wel gehad en gelukkig Marcel ontfermt zich over haar. Met leuke verhaaltjes en denktank spelletjes wordt de tweede helft een stuk aantrekkelijker voor haar. Olin heeft de gang erin met zijn kleine pootjes en gaat onvermoeibaar door.  Als we bij onze laatste pitstop zitten om een hele steile rotswand naar de top te beklimmen, komt diezelfde personal trainer ook weer vrolijk rennend voorbij. Waarop Yildiz luid roept;”What is his problem?”. De laatste etappe is steil, glibberig en niet ongevaarlijk dus kinderen binnen handbereik houden. Het uitzicht op de top is fantastisch we zijn boven de wolken op 1200 m en we hebben een 360 graden uitzicht over de Gold Coast en het achterland. Na een tijdje maken we aanstalten om weer af te dalen. Het is een beetje file klimmen omdat er maar één ketting is waar je je aan vast kunt houden. Af en toe wordt het verzoek naar beneden doorgegeven om even te wachten met klimmen zodat de dalers er ook langs kunnen. Gelukkig we staan weer op een bergpad en wandelen naar beneden….de bovenbenen gaan we voelen morgen. Eenmaal beneden een super voldaan gevoel en trots op de kids. Al met al 5 uur op pad geweest…..maar Mt Warning was absoluut een bezoek waard.