Oranjefans (Down) Underdog

Het is vroeg (lees: heel vroeg ) als de wekker afgaat en we ons opmaken voor de strijd tussen de leeuw en de kangoeroe. Oranje T-shirt – check, Hollandse tattoos – check, goede moed – check. Samen met een vriendin ga ik naar het casino waar de wedstrijd Nederland – Australië live wordt uitgezonden. De vaders blijven thuis bij de kids dit keer en als echte voetbalvrouwen (zonder Prada-tassen) gaan we ‘onze’ mannen aanmoedigen. In de bar voegen we ons bij het ‘Oranje legioen’ van, let wel, achttien man sterk. We zijn dik in de minderheid, maar dat mag de pret niet drukken.

De sfeer zit er tijdens de voorbeschouwing al goed in. De circa 150 Socceroos-fans zingen uit volle borst het Australische volkslied. Hoewel we met zijn achttienen verschrikkelijk hard het Wilhelmus staan te blèren, worden we overstemd door de Ozzies. Oké, dit was krachtmeting nummer 1, in deze Australische kroeg zijn wij de underdog; als we op het veld maar de meerdere zijn.
Na tien minuten is al duidelijk dat het een zware dobber gaat worden vanavond. De Socceroos spelen goed en geven Oranje geen enkele ruimte. Ze zijn aanvallend sterker en de verbale ondersteuning bij de vele kansen van de geelhemden heeft een enorme impact. De aahh’s en oei’s van de Australische fans komen wel heel hard binnen. Dit is een nieuwe ervaring moet ik zeggen, als je altijd tussen een leger van Oranje-fans voetbal hebt gekeken. Even lijkt het erop dat wij niet echt iets in te brengen hebben, maar dan ineens, tegen de verwachting in, scoren onze jongens. Yes! We juichen, dansen en zingen olé olé. Het is stil aan de overkant, maar niet voor lang. Bam: binnen een minuut een goal voor Australië. Door het overweldigende gejoel en geklap door de Ozzies zijn wij niet meer te verstaan. Na de rust moet het dan toch echt gaan gebeuren! O nee, een penalty voor Australië… en hij gaat er nog in ook. De Australische tent staat letterlijk en figuurlijk op zijn kop. Het lijkt wel of de Ozzies het bier ingeruild hebben voor Redbull, want ze krijgen ineens allemaal vleugels. Gelukkig is daar dan toch Van Persie voor de gelijkmaker, hij doet wat er van hem wordt verwacht, volgens diverse Facebook graphic posts: hij is en blijft een dangeroes species. Nederland weet de eindstand op 3-2 te brengen. Joehoe!  We brengen luidkeels laat de leeuw niet in zijn hempie staan ten gehore. Eindelijk volgt het verlossende fluitsignaal van de scheidsrechter, WE hebben gewonnen. We nemen de sportieve felicitaties van de Ozzies in ontvangst en binnen tien minuten is de bar nagenoeg leeg. Dat voelt toch een beetje raar met de winstpunten op zak, en in de wetenschap dat in Nederland het voetbalfeestje nog in volle gang is. Op zulke momenten mis je de Nederlandse gezelligheid, familie en vrienden. We zetten koers richting huis en met een ervaring die we absoluut niet wilden missen, duiken we om vijf uur ons bed weer in. Two down, five to go!

Mount Warning

Telkens als we over de M1 naar het zuiden rijden heeft de top van Mt Warning een enorme aantrekkingskracht op ons. Daar willen we nog eens een keer bovenop staan. Te meer ook omdat dit het eerste punt is waar de zon het Australische vaste land raakt. Om dit fenomeen mee te maken moeten we wel heel vroeg ons nest uit (3.30 uur). We besluiten dat het doel om de top te halen het belangrijkste is, dus zetten we de wekker iets later en vertrekken om 5 uur ’s ochtends. Nog steeds belachelijk vroeg overigens……vinden de kinderen ook;-). Om 7 uur staan we aan de voet van de berg en aan het aantal auto’s te zien zijn er meer mensen die aan ochtendgymnastiek doen. Vol goede moed beginnen we aan de wandeling, het is nog lekker rustig. Al komen we wel een personal trainer tegen met in zijn kielzog 3 anderen die allemaal gewichtsvesten dragen en die kennelijk weer op de terugweg zijn. We hebben een tas met zoethoudertjes mee want we gaan een dikke 2 uur omhoog dus elke 30 minuten plannen we een pauze. Na een uur heeft Yildiz het eigenlijk wel gehad en gelukkig Marcel ontfermt zich over haar. Met leuke verhaaltjes en denktank spelletjes wordt de tweede helft een stuk aantrekkelijker voor haar. Olin heeft de gang erin met zijn kleine pootjes en gaat onvermoeibaar door.  Als we bij onze laatste pitstop zitten om een hele steile rotswand naar de top te beklimmen, komt diezelfde personal trainer ook weer vrolijk rennend voorbij. Waarop Yildiz luid roept;”What is his problem?”. De laatste etappe is steil, glibberig en niet ongevaarlijk dus kinderen binnen handbereik houden. Het uitzicht op de top is fantastisch we zijn boven de wolken op 1200 m en we hebben een 360 graden uitzicht over de Gold Coast en het achterland. Na een tijdje maken we aanstalten om weer af te dalen. Het is een beetje file klimmen omdat er maar één ketting is waar je je aan vast kunt houden. Af en toe wordt het verzoek naar beneden doorgegeven om even te wachten met klimmen zodat de dalers er ook langs kunnen. Gelukkig we staan weer op een bergpad en wandelen naar beneden….de bovenbenen gaan we voelen morgen. Eenmaal beneden een super voldaan gevoel en trots op de kids. Al met al 5 uur op pad geweest…..maar Mt Warning was absoluut een bezoek waard.  

Koningsdag 2014

Alle oranje attributen uit de kast we gaan Koninginne…..oeps moet nog even wennen Koningsdag vieren down under.  Hoe creeer je nu die gezellige oerhollandse sfeer die zo toepasselijk is voor deze Nederlandse traditie? Nou dan kopieer je gewoon het programma van een plaatselijk dorpsbelang of Oranjevereniging in Nederland….en voila alle ingredienten voor een geslaagde middag. Nederlandse lekkernijen, vlooienmarkt, speurtocht, kleurwedstrijd, voetbal en een BBQ. Oke dat laatste hoort niet echt thuis in het rijtje maar Oranjebitter, oranjetompoezen zijn hier helaas niet verkrijgbaar (ik las laatst trouwens dat de HEMA internationaal gaat, dus wie weet volgend jaar?). Iedereen vermaakt zich opperbest jong (6 mnd) en oud (88 jaar).  Yildiz en Olin doen goede zaken in hun winkeltje en de oranje cupcakes gaan als zoete broodjes en de loombands worden op bestelling gemaakt. Iedereen heeft flink opgeruimd en zo scoren we ook nog een paar Nederlandse boeken.

De eerste Koningsdag georganiseerd door Dutch Kids Meet & Greet is zeer geslaagd.  

Even Apeldoorn bellen

Als Yildiz uit de douche wil stappen en de deur open doet, breekt de onderste scharnier……gevolg de glazen deur valt voorover tegen de deurpost van de schuifdeur en spat uiteen in duizend stukjes. De glasstukjes vallen bij Marcel,  die klaar stond met een handdoek (en op slippers) op zijn voeten. Gelukkig geen grote snijwonden maar een aantal sneedjes…..beetje jodium een paar pleisters erop en klaar is Kees. Yildiz was vooral erg geschrokken. We weten niet hoe het nu precies geregeld is, omdat van een WA verzekering hebben ze in Australie nog nooit gehoord. Ik schrijf dezelfde avond nog een e-mail over het huis-tuin-en-keuken ongelukje en dik daarbij de verwondingen nog even extra aan en stuur daarbij een paar CSI foto’s op. De volgende ochtend neem ik gelijk contact op met de makelaar om te horen hoe een en ander opgelost wordt. Ik hoor verschillende verhalen over aansprakelijkheid, maar we wachten het eerst even af. De eigenaresse is woonachtig in Hongkong en heeft kennelijk niet zo’n haast met reparatie. Ik blijf “kind reminders” sturen en informeer bij de huurauthoriteit over onze rechten en plichten. De eigenaar is verantwoordelijk voor een goede staat van de huurwoning en dus verplicht om de reparatie uit te voeren. Nu een maand later hebben ze de hele glaswand vervangen en kunnen we weer gebruik maken van de douche in de ensuite. 

Allochtoon

Vorig jaar heb ik een semi sabatical genomen om ervoor te zorgen dat we als gezin snel konden inburgeren in Anderland (Australië). Het project met de Dutch Tall Ships was een mooie bijkomstigheid om vanuit huis te werken en om alvast “Australische” werkervaring toe te voegen aan mijn CV. Vanaf het moment dat de kids weer naar school waren heb ik me op het sollicitatieproces gegooid. LinkedIn profiel vertalen en updaten, aanmelden bij verschillende websites voor “jobalerts”, inschrijven bij diverse uitzendbureaus en netwerken. Na 3 maanden moet ik mijn aanvankelijk zo optimistische houding enigszins bijstellen. In Nederland bij 3 verschillende organisaties in de toerisme branche gewerkt in 3 hele leuke HBO-functies. Om in het Australië op dat niveau in te stromen blijkt toch wel lastig, tot nu toe alleen maar afwijzingen of soms erger nog helemaal geen reactie. In de feedback hoor ik keer op keer dat ik geen “local experience” heb of geen “permanent resident” ben. Nee klopt en die ga ik ook zo niet opbouwen! Heb inmiddels mijn job criteria aangepast om in ieder geval ergens binnen te komen.  Ik voel me net een allochtoon (zonder denigrerend te zijn overigens). Volgens de dikke van Dalen  heeft het woord "allochtoon" twee betekenissen: 1) Van elders aangevoerd of afkomstig, niet-inheems, vreemd en 2) Niet-oorspronkelijke bewoner.

Als ze inderdaad zo tegen mij aankijken zal ik extra mijn best moeten doen om het tegendeel te bewijzen om mijn status van allochtoon naar autochtoon te veranderen! Wordt vervolgd.

Apres ski zonder sneeuw

Het is weer zo’n “ontdek je plekje” dag en we rijden richting het Lamington National Park waar we een bergwandeling gaan maken. De weg naar O’Reilly’s is prachtig en slingert langs allerlei wijngaarden. We stoppen voor een kopje koffie of was het nou omdat Yildiz en Olin de Appache wilden voeren? Hoe dan ook het is een schitterende plek met uitzicht over de vallei. De innerlijke mens is weer verwend en we vervolgen onze weg naar O’Reilly’s. We rijden door het tropisch regenwoud met wegversmallingen en eenmaal boven aangekomen is er nauwelijks een parkeerplekje te vinden. Oh ja het is Pasen en meerdere mensen hebben hetzelfde idee;-).  De wandeling naar the Python Rock lookout neemt ongeveer  1 uur in beslag. Bij het uitkijkpunt genieten we van een meegebrachte picknick en vergezichten…..adembenemend mooie omgeving. Drie uur later staan we midden in O’Reilly’s een idyllisch plekje waar je de sfeer proeft van een wintersport plaats. Een verzamelplek van bergwandelaars die na afloop een zogenaamde “gluhwein” op terras drinken. We vinden een gouden plekje en na de sportieve prestatie smaakt ie extra lekker. We willen het wintersport gevoel zo lang mogelijk vasthouden en dus pakken we de menukaart er ook maar bij. Dit is wel het ultieme apres ski gevoel zonder sneeuw!  

If it's flooded forget it

Het heeft de afgelopen 24 uur nons-stop geregend. En dat hadden we nodig, het is te droog voor de tijd van het jaar er ontstaan zelfs bruine plekken in het normaal zo groene gazon. De regen valt met bakken uit de lucht waardoor alle lagere delen onderwater komen te staan. Marcel had problemen om op zijn werk te komen. Hij vertrok iets eerder om de drukte op de M1 te ontwijken. Na alle B-wegen geprobeerd te hebben reed hij een uur later weer langs ons huis om aan te sluiten in de file voor de M1. Het verkeer was echt ontregeld want als we 's ochtends naar school lopen, begint de file al bij ons in de wijk. De klassen op school zijn maar half gevuld de rest van de klasgenootjes staat in de file of staat vast tussen twee ondergelopen wegen en blijft dus een verplicht dagje thuis. De boodschap van de overheid is: "If it's flooded forget it". Want zelfs
een klein laagje water van 30 cm kan genoeg zijn om je auto van de weg af te spoelen.  Het park achter ons waar ik altijd hardloop staat blank. Dus ik heb vandaag een goed excuus om niet te sporten.......if it's flooded forget it;-)