Een knallende Australia Day

Wikipedia zegt er dit over: Australia Day is de Australische nationale feestdag. Er wordt gevierd dat in 1788 de Eerste Vloot Sydney (Australië) bereikte. Het wordt gevierd op 26 januari en is vergelijkbaar met Koningsdag in Nederland en Canada Day in Canada. Onder de Aborigines staat deze dag bekend als invasion day. In Australië is Australia Day tevens een nationale vrije dag. 

Altijd goed om even de achtergrond helder te hebben zodat je weet waarom het bier zo rijkelijk vloeit en BBQ’s overuren draaien op deze dag. Staat Sydney bekend om één van ’s werelds mooiste nieuwjaars vuurwerken, zo moet je voor Australia Day in Perth zijn voor het knallende spektakel.  Duizenden mensen verzamelen zich aan de foreshore (met prachtig uitzicht op Perth’s skyline) om getuige te zijn van een half uur durende licht- en vuurshow. Advies is dan ook om vroeg of met openbaar vervoer te komen. We zijn redelijk op tijd en zijn met ons parkeerplekje in de berm ook heel tevreden.  Goed we moeten nog wel even 10 minuten lopen, maar ach in zo’n opgetogen menigte is dat heel gezellig. We strijken neer op ons picknickkleedje met bier, wijn en chips.  Er komen wat F16 laag over vliegen, stuntvliegtuigen die een mooie regenboog toveren en een helicopter met een mega grote Australische vlag eronder. Ja nou weten het wel......het is Australia Day.  De vuurwerkshow is fantastisch en vanaf zes pontons wordt vuurwerk gelanceerd. Eerlijk is eerlijk we hebben nog nooit zulk mooi vuurwerk van dichtbij gezien. Het mag wat kosten maar dan heb je ook wat.  Yildiz en Olin vinden het wel erg lang duren. Met oud en nieuw in Nederland stonden we hooguit 15 minuten buiten (afhankelijk van het budget) dus na 20 minuten zijn ze eigenlijk wel klaar om te gaan (wat achteraf een hele goede beslissing bleek te zijn).  We blijven tot het einde en maken daardoor ook nog een spetterende finale mee. We sluiten ons weer aan bij de rij en slenteren samen met nog duizenden andere toeschouwers door de straten op zoek naar onze auto.  Ben benieuwd hoe snel we weer uit deze wijk zijn, want het verkeer staat muurvast. Deden we er op de heenweg van deur to picknickplek een half uur over, zijn we nu al een uur aan het circelen in de wijk op zoek naar een goede ontsluiting. Aanvankelijk stonden we in de goede richting alleen kwamen we niet vooruit.....met een vriendelijk stem aan de andere kant van de GPSlijn “traffic jam ahead”. Marcel besloot om de lieftallige dame van de GPS even te negeren en draait een zijstraat in, mis verkeerschaos compleet en het gevolg was dat we tien verschillende “vlucht”routes hebben geprobeerd, tig keer “recalculation” en wel honderd keer “traffic jam ahead” hebben gehoord.  Uiteindelijk staan we anderhalf uur later weer voor de deur. Happy Australia Day.

Zeilcursus

Dwars door Perth loopt de Swan River een brede rivier met een grote aantrekkingskracht op watersporters. In Perth en Fremantle geen tekort aan jachthavens. Soms vragen we ons wel eens af hoe het leven eruit zou hebben gezien, als we in Nederland waren gebleven. Nou een ding is zeker dan waren we vaak op het water te vinden en hadden Yildiz en Olin waarschijnlijk veel plezier beleefd aan onze optimist. Misschien hadden ze als een wedstrijdje in de Flits gezeild?  Missen we het zeilen…..absoluut!. We schrijven de kids in voor een zeilcursus en ze hebben er beide zin in. De weersomstandigheden lijken ook goed voor de komende week. Zonnetje, max windkracht 3 perfecte beginners omstandigheden. Op dag één leren ze knopen, tuigen en omslaan. Beetje spannend is het wel, maar de bootjes liggen voor anker en iedereen krijgt de kans om de boot om te laten slaan en weer recht te trekken. Olin is de jongste (en kleinste) van de groep. Omslaan geen probleem maar rechttrekken kost hem veel moeite. Hij heeft het gewicht en de kracht niet en staat te wippen op het zwaard, maar er gebeurt weinig. Met een beetje hulp wordt de mast uit het water gelift, en dan is het nog maar een koud kunstje. Yildiz en Olin hebben er echt lol aan en gaan iedere dag met veel plezier naar de cursus.

Op dag drie is er wat consternatie in de haven en zie ik vijftien kinderen enthousiast heen en weer lopen. Wat blijkt twee dolfijnen in de haven. Wow…..Olin is net van de wal en zeilt de haven uit met in zijn kielzog twee exemplaren van Flipper!. “Mam de dolfijnen volgende mijn boot” hoe cool is dat? Op de laatste dag mag ik met de zeilinstructeur mee in de rubberboot om foto’s te maken. Ruim twee en half uur plezier op het water en wat zijn ze gegroeid in hun zelfvertrouwen. ’s Middags krijgen ze een diploma en sluiten we af met een BBQ. Deze week vloog om volgens mij hebben we een goede basis gelegd voor een vervolgcursus……wat stiekem ook de bedoeling was. Kids blij en pa en ma ook!

Portugees ongedierte

We nemen voor het eerst een kijkje bij de nieuwe vestiging van Lankhorst in Perth. Op de buitenmuur lopen allemaal kleine zwarte beestjes die ik nog niet eerder heb gezien. Marcel wijst ons erop dat dit het seizoen is van de “Portugese Caterpillar”. Huh……Portugese rups het beestje lijkt meer op een worm met pootjes. Bij een rups heb ik altijd de associatie dat het uiteindelijke een mooie vlinder zal worden. Nou dat gebeurt met deze niet zegt Marcel. Ze zijn er alleen in het voorjaar en komen ’s nachts op het licht af. Deur open het krioelt echt van de beestjes…bah. Is er niks tegen te doen dan? Ze doen verder niks en zijn nutteloos, iedere dag pak ik een veger en blik en veeg de beestjes op en gooi ze weer naar buiten in de tuin. Leuke binnenkomer!. Op onze tenen manoeuvreren we tussen de beestjes door en het zijn er echt niet weinig. Zodra je ze aanraakt krullen ze zich op (en ze ruiken ook niet al te fris). Na een paar dagen ben ik eraan gewend en heb ik me maar in het lot geschikt en pak zelf de veger en blik maar om ze weer naar buiten te werken. Kennelijk zijn ze ongewenst geïmporteerd ten tijde van het VOC tijdperk. Persoonlijk had ik toch liever een ander souvenir van de Portugese ontdekkingsreizigers gehad.

Werkbezoek

Voorjaarsvakantie……. joehoe want we gaan naar 2 weken naar Perth/Fremantle. We zijn op een missie, scholen en huizen bekijken reden: waarschijnlijk verhuizen we eind dit jaar naar Perth in verband met Marcel zijn werk. Lankhorst heeft een tweede vestiging in Australië geopend en omdat Perth niet om de hoek is, slechts 5,5 uur vliegen vanaf Brisbane,  staat er een verhuizing voor de deur.  Afhankelijk reageerde ik wat sceptisch, binnen 2 jaar weer alles oppakken en ergens anders opnieuw beginnen, maar de carrière kansen voor ons beide zijn positief, dus ja dan stellen we ons  flexibel op….toch;-)

Het klimaat in Perth kent iets meer extremen dan aan de Gold Coast en we vallen gelijk met de neus in de boter. We landen ’s nachts en op zondag is het 35 graden (de warmste dag in september ooit gemeten) en de volgende dag is het slechts 15 graden met storm en regen. Brrr…..koud ben vergeten hoe een herfstachtige dag in Nederland ook alweer voelde. Gelukkig zowel de korte als de lange broek zit in de koffer dus we komen er wel. Het voordeel is dat we nu redelijk weten hoe het Down Under werkt en dus kunnen nu ook wat sneller schakelen. De komende week gaan we 5 scholen bezoeken en 2 huizen, daarna gaan we op ontdekking in de omgeving Perth en Fremantle. We noemen het een werkbezoek!

Engineers in de dop

De week van de wetenschap staat weer voor de deur. Wat betekent dat leerlingen mee kunnen doen aan de “science competition”. Nou als er iets te winnen valt dan staan Yildiz en Olin vooraan. Vorig jaar wist Yildiz de eerste prijs in de wacht te slepen in de categorie Engineering and Technology - hoe maak je een sterke brug? De motivatie om weer een 50 dollar “creditcard” te winnen is dan ook enorm. Yildiz en Olin vullen dezelfde avond nog de aanmeldingsformulieren in. We denken nog even na over de categorie en het onderwerp, de deadline is over 4 weken dus nog zeeën van tijd;-). De agenda van Marcel wordt ook geopend want zoals vorig jaar is gebleken, is het toch voornamelijk een vader-kind-ding om elke avond in de tot laboratorium omgetoverde garage te experimenteren. Alle informatiebronnen worden aangeboord; bibliotheek, internet, Mr Madock (natuurkundeleraar). Yildiz en Olin hebben hun keuze gemaakt voor de categorie “Engineering & Technology”.   

Yildiz maakt de geodetische koepel van rietjes en Olin gaat voor de deurmat alarm (elektrische circuit).  Ze pakken het beide op een verschillende manier aan. Olin begint meteen met bouwen en Yildiz verdiept zich helemaal in het vooronderzoek en surft uren op het internet. Is dit verschil misschien genetisch bepaald? Yildiz experimenteert met dikke, dunne, lange en korte rietjes. Conclusie de slushpuppy rietjes van de McDonalds zijn de beste. Dus moeders op zoek naar dit speciaal formaat rietjes. Om nou de komende maanden bij de Mc Donalds te dineren is ook geen optie. Ik trek de stoute schoenen aan en vraag vriendelijke aan de bedrijfsleider of hij 300 rietjes wil doneren voor Yildiz haar project…. Zonder succes. Zelf als ik zeg dat ik er wel voor wil betalen….blijft de manager zijn hoofdschudden. Oei paniek….geen rietjes geen project. We proberen het bij de concurrent Hungry Jacks en Yildiz loopt zelf naar de balie en laat haar schetsen zien. De bedrijfsleider helemaal onder de indruk en biedt gelijk een hele zak rietjes aan. Yes Yildiz kan aan de slag. Rietjes op maat knippen, schroefjes sorteren en de driehoeken monteren. Het is nog een heel karwei. Maar het resultaat mag er zijn.

Olin demonstreert hoe elektriciteit werkt en laat zien dat bij een gesloten circuit  het lampje gaat branden. Hij heeft de perfecte oplossing om geen ongenodigde gasten meer in je slaapkamer te krijgen. Zodra je op de deurmat staat gaat in zijn kamer een lampje branden…..zodat je snel je dagboek of je spaarpot kunt verstoppen. Mr Madock is helemaal enthousiast over het idee en wil er wel een bestellen;-) Ik zie een handeltje!!

Beide kinderen zijn door de Griffith University genomineerd voor een prijs. Er zijn 408 inzendingen van 15 verschillende scholen en per categorie (5) zijn er 3 prijzen te winnen. Dus spannende avond.  Olin sleept de 2^e prijs in de wacht en Yildiz een gedeelde 1^e prijs. Kids helemaal happy en trots…. een mooi resultaat na ruim 2 weken experimenteren, knutselen en rapporteren.

Wereldwijf

De LINDA heeft sinds September 2013 een nieuwsblog met een rubriek Wereldwijven. Het is een netwerk van Nederlandse vrouwen in het buitenland die het lokale nieuws verslaan met een persoonlijk tintje. Een vriendin tipte mij dat er aan de Oostkust van Australië nog geen correspondent was en of dat niet iets voor mij was.” Je schrijft zo leuk”. Eh…..bedankt voor het compliment maar bloggen over onze persoonlijke avonturen voor een klein bekend publiek is wel wat anders dan journalistiek bedrijven voor een groot aantal onbekende lezers. Oké…. na een kleine oriëntatiefase besluit ik ervoor te gaan en stuur ik een email met een link naar mijn blog. Het wordt heel positief ontvangen en ben gelijk “aangenomen”. Nou dat gaat heel wat sneller dan het Australische sollicitatieproces;-). Inmiddels heb ik een aantal artikelen geplaatst en ben daarmee boven verwachting ook nog drie keer in de top vijf beland. Iedere vrijdag ontvangen de Wereldwijven een email met de “kijk” cijfers van de week. Ten eerste vind ik schrijven leuk, ten tweede streelt iedere klassering in de top vijf mijn ego en ten derde kijk ik iedere maand weer uit naar mijn digitale LINDA die op mijn “elektronische” deurmat valt. Ik ben trots op mijn aanstelling als Wereldwijf. Al moet ik nog even nadenken hoe ik die precies op mijn CV vertaal;-)

De U is in de maand

Het is hartje winter met zeldzame nachttemperaturen van rond het vriespunt. Ongekend koud voor de tijd van het jaar. Het levert wel hele mooi plaatjes op met knal rode luchten. Zo werden we vanochtend wakker met ijsbloemen op de trampoline. Yes, zeiden de kinderen, kunnen we al schaatsen? Vorst staat dus synoniem voor schaatsen;-) Als je een tijdje niet meer in Nederland woont verdwijnt het gevoel van de seizoenen en dat je dus eerst een stormachtige herfst kunt hebben die  langzaam overgaat in de winter waarin je steeds meer kleding aanschaft om je te wapenen tegen de kou zijn ze vergeten;-). We lopen nog steeds in de korte broek naar school (5 graden brrr) we hebben wel een trui aan. De trui kan na 2 uur weer uit want dan is de temperatuur inmiddels gestegen tot 18 graden. Ik denk dat ons lichaam die grote temperatuurverschillen niet echt leuk vind. Eén voor één worden we geveld door de griep, die ons behoorlijk in de greep heeft. Niemand ontkomt eraan en we liggen allemaal 3 dagen plat. Het griepvirus  grijpt in huis om zich heen en helaas worden we niet allemaal tegelijk ziek. Gevolg: twee weken lang proestende, snotterende zielepietjes in huis. Nu weten we dat als de  U in de maand is we wat extra vitamine preparaten in huis moeten halen!