Bad hair day

Sponsoracties en donaties zijn termen die we regelmatig voorbij zien komen. Deze begrippen zijn echt ingebakken in de Australische cultuur. Als er geld ingezameld moet worden voor een goed doel dan worden de scholen en sportclubs als distributiekanalen gebruikt. Erg slim want ze hebben hier hele grote scholen en dus vind ik regelmatig een papiertje over een of andere actie  in de tas van de kids. We doen niet overal aan mee maar in Nederland hadden we een paar goede doelen die we graag steunden en de KWF kankerbestrijding daarvan was daar één van.  Toen het briefje over deelname aan de sponsoractie voor kinderen met leukemie in de rugzak zat waren we gelijk om.  Om aandacht te vragen voor deze vreselijk ziekte, waarbij veel kinderen vanwege de chemotherapie kaal worden, mochten de kinderen voor 1 dag met crazy hair (geverfd of een pruik) naar school.  En als je iedere dag in je (saaie) uniform naar school moet is het extra leuk om er weer eens anders uit te zien.  Normaal heb je een bad hair day als je bijna te laat op school komt, maar nu stonden we wat vroeger op dan normaal om crazy hair te maken. Fun! Emma en Josh kwamen ’s ochtends ook nog even langs voor een leuk kleurtje in hun haar (alle spuitbussen waren uitverkocht;-).  En samen gingen ze met hun gold coin donation (is 1 dollar) naar school. Op school werd vooral gelachen en iedereen had goed zijn best gedaan……een geslaagde crazy hair day (en het leek wel een beetje carnaval).

Cito toets (Naplan)

In Australie worden te citotoetsen (naplan genaamd) één keer in de 2 jaar afgenomen. Yildiz is officeel vrijgesteld van deelname maar doet wel mee met de voorbereidende oefeningen. En ik moet eerlijk zeggen dat gaat nog aardig ook. We krijgen een brief thuis waarin staat dat we het advies van school (vrijstelling) mogen ondertekenen, maar dat Yildiz eventueel ook kan deelnemen. We overleggen met Yildiz en ze wil graag deelnemen. We zijn aangenaam verrast door het grote zelfvertrouwen van Yildiz en besluiten dat ze mag deelnemen. Naplan duurt drie dagen waarin de kinderen worden getoetst op taal, spelling, begrijpend lezen,  hoofdrekenen en inzicht. We hebben uitgelegd dat er niks op het spel staat en dat maakt haar uitermate relaxed. Het enige wat problemen oplevert zijn de verhaaltjes sommen. Yildiz begrijpt de opdrachten niet altijd (vanwege de taalachterstand). Maar juf geeft daar waar nodig tekst en uitleg en daar kan ze verder mee. Yildiz heeft de 3 dagen goed doorstaan en ze is zelf heel blij dat ze meegedaan heeft.

Een geurige moederdag

Om 07.00 uur worden de zelfgemaakte knutselwerkjes samen met een kopje thee op bed gebracht. Heerlijk moment! En bij het ontbijt mag ik de kadootjes uitpakken. Marcel is gisteren wezen shoppen met de kids. Niet echt zijn ding......maar die van Yildiz destemeer. Dus winkel in winkel uit opzoek naar een geurtje. Ik moest gisteren ook al vreselijk lachen want toen ze thuiskwamen rook iedereen (inclusief Olin en Marcel) naar vrouwenparfum. Dus vol verwachting pak ik het kadootje uit en er zit een geurtje....van onbekend merk in. Het flesje (een vorm van een hart) is heel mooi. Na een eerste test denk ik dat de keuze voor deze parfum voornamelijk gebaseerd is op het uiterlijk van het flesje. De geur is zoeter dan zoet.....niet echt mijn keuze....maar ja je mag een gegeven paard niet in de bek kijken. En het is met liefde gekocht. Ik gebruik de parfum....maar na een paar dagen merk ik dat ik er hoofdpijn van krijg. Ik vertel aan Marcel (niet waar de kids bijzijn) dat het geurtje toch niet echt mijn keuze is (heel diplomatiek). Waarop Marcel zegt; "nou dan heb ik goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws er is nog een kadootje en het slechte nieuws.........de parfum was twee voor de prijs van één". Haha....nou dan wordt dit het bekende door-geef-kado;-)

Award winner

Een keer in de twee weken vindt er een assembly (vrij vertaald ...verzameling) plaats. Tijdens deze samenkomst worden te kinderen geupdate over nieuwe activiteiten, worden de schoolregels nog eens fijntjes herhaald (krijg ik af en toe de kriebels van) maar worden ook de awards en de gouden bezem uitgereikt. Als je progressie hebt gemaakt met bijvoorbeeld taal of rekenen kun je in aanmerking komen voor een award. Maar ook andere kinderen helpen is een award waard. We moesten in het begin wel even wennen aan die award-cultuur het is hier echt helemaal ingebakken. En wordt zelfs in de sporten doorgevoerd (vind ik persoonlijk een beetje gek bij een teamsport). Maar desalnietemin als je kind dan met big smile en een award op het podium staat, ben je als ouder ontzettend trots. Olin zijn taalontwikkeling gaat met sprongen vooruit en hij is daarom ..... een terechte award winner!

Cross country

Olin  and his mate Josh
 (de grote en de kleine)

Cross country oftewel sportdag. Naast de school ligt een groot sportveld met een 400 m baan. Het hele jaar rond worden de sportlessen buiten gegeven (op een paar regenachtige dagen na dan). De klassen worden in 4 groepen verdeeld en iedere groep heeft een eigen kleur en naam. Olin en Yildiz komen uit voor de "red wallabies" (en strijden tegen de yellow dingo's, blue koala's en green crocodiles). Er zijn balspelen, estafettes en individuele sportonderdelen.  Het mooie van spelletjes is dat ze heel internationaal zijn. Stop 10 kinderen met een verschillende nationaliteit bij elkaar om kringspelletjes te doen. Ik durf te wedden dat ze 4 van de 5 kringspelen samen kunnen spelen zonder dat ze elkaars taal spreken. Hun inzet, enthousiasme en plezier is mooi om te zien.
Bij het laatste onderdeel moesten Olin (400m) en Yildiz (1200m) hardlopen. Ze geven alles en als ik Olin aan de andere kant van de baan zie rennen (.....of zijn leven ervan af hangt) lijkt het net of ik naar een versneld filmpje zit te kijken. Met zijn korte beentjes haalt hij in de eindsprint nog een paar in en finisht als 4e. Yildiz heeft haar hardlooptechniek ook goed onder de knie en loopt niet te hard van stapel;-). Althans dat breng ik haar bij als we samen in het weekend hardlopen (en het werkt). De eerste ronde loopt ze in de achterhoede.......maar ronde 2 is de helft al ingehaald.....bij de laatste ronde gaat het tempo nog wat meer omhoog en komt ze als 4e over de streep. Sjapoo!Een heerlijke cross country dag.

Yildiz en Georgia
(vriendinnetje van korfbal)

Klaar voor de start (Olin in het midden)

Even goed in je opnemen 3 rondjes van 400 m
(Charlotte links van Yildiz....oh no!)

Klasse! foto

Vandaag staat het maken van de schoolfoto op het programma. Haar in de kuif, mooie kleren aan (lees old fashion uniform) en........smile! Schoolfoto's zijn altijd leuk voor later. Maar de eerste klassenfoto van Yildiz en Olin op hun nieuwe school is wel heel speciaal. Deze foto staat immers symbool voor de grote verandering. Ander land, andere taal, nieuwe school (met uniform), nieuwe juf, nieuwe klasgenootjes.......alles wat in Nederland zo vertrouwd was.......is hier anders. Maar één ding is niet veranderd en dat is hun lieve en mooi.............smile! En daarom is het een klasse! foto.

Dad's day out

In het kader van al die papa’s die niet genoeg tijd voor hun kinderen maken en alleen maar tijd hebben voor hun carriere hebben ze in Australie Dad’s Day Out in het leven geroepen. Hier zijn dus alleen vaders met hun kinderen welkom. Met tranen in haar ogen wuifde Esther ons goodbye op zondagochtend waarbij de gelukkige ik met de kids in een kano  mocht gaan zitten. Deze trip was al eerder gepland maar was gecancelled because of the bad weather; dit hadden wij als Nederlanders toen niet door en kwamen als enige opdagen (dit was immers een normale “zomerse” dag in Nederland). Poging twee ging wel door en tot onze verbazing was er een moeder en ze had niet eens moeite gedaan om een plaksnor op te plakken.

Met vijf kano’s gingen we roeien in het mangrove gebied van sanctuary cove; een schitterend gebied waar je volop van zo kunnen genieten ware het niet dat de leiding flink gas gaf; ook al zaten wij als enige met zijn drieen in de kano we waren het jongste team (en dat kwam niet omdat ik zo jong ben). Toch lukte het ons om na wat peddel gemep onderling telkens de groep weer te bereiken en nog net de woorden op te vangen; “…and that is why this is such a beautiful area, let’s go for the next stop!”

Eindelijk gingen we echt de mangroves in en werd het heel ondiep; Yildiz en Olin wilden uitstappen en ik zei: “go for it” sleep de kano voorbij de rij en laten we voorop gaan varen. Echter bij de eerste “bijna stapjes” in de modderige grond gingen de voeten weer in de boot en was het dus de beurt aan mij. Tot mijn enkels in de blauwe drek was ik volop aan het genieten van de omgeving. Na anderhalf uur moesten we de kano uit en was er helaas een einde gekomen aan het zitten in de “comfortabele” kano (NOT). Een prachtig initiatief; Dad’s Day Out – wellicht dat ik me toch maar eens op mijn carriere moet gaan gooien ;-)