Wie zoet is krijgt lekkers

Bij thuiskomst hebben we een leuke verrassing. Onder het afdakje voor de deur staat een pakketje. We weten niet exact wanneer de postbode dit bezorgd heeft, aangezien het vandaag (maandag 7 oktober) een vrije dag is en in Australië wordt op zondag geen post bezorgd. Ik verbaas me er wel een beetje over dat pakketjes voor de deur gezet worden. Bij geen gehoor in Nederland gaat de bezorger eerst even checken bij de buren en als je geluk hebt laat de postbode het daar achter. Of hij komt op een ander tijdstip terug of je mag het van het depot afhalen. Hier droppen ze het voor je deur.....en blijft ook nog liggen ook! Mooi land.
Terwijl ik me verbaas over dit fenomeen, willen Yildiz en Olin graag weten wat er in zit. Met een schaar wordt vakkundig alle plakband losgeknipt. Het zit heel stevig dicht!. Maar na een tijdje geknutseld te hebben gaat de doos open.............."oh lekker Mama, hagelslag, pepernoten en chocoladetoffees". De kids gaan helemaal uit hun dak. We hebben de lekkernijen gekregen van Lucky5 (bedankt Astrid). Eise (vriendje van Olin) heeft zelf een briefje geschreven, heel schattig. We gaan lekker smullen de komende weken. Iedere dag krijgen de kids een paar pepernoten in hun lunchbox mee naar school, want wie zoet is krijgt lekkers!!!

Weggewaaid is opgeruimd /Numbucka Heads

Onze leuke vakantie naar Sydney zat er bijna op, alleen de terugweg nog. Een lange trip van zo’n 900km die ongeveer 11 uur in beslag neemt (je gaat namelijk door dorpjes met veel stoplichten en meer van dat soort vertragende onzin). Zonder overleg was het voor iedereen duidelijk dat zo’n trip in tweeën word gedeeld en vanuit Sydney kwamen we aan in Numbucka Heads een leuke plaats aan de kust. Het was al laat en bijna donker dus snel tentje opzetten en lekker uit eten. De volgende ochtend besloot ik (Marcel) een verrassingsontbijt te regelen ter ere van de laatste dag van een super leuke vakantie. Broodjes, croissantjes, zalm, kaasjes, eieren, spek alles werd gekocht en om 08:30 uur zaten we allemaal aan tafel, heerlijk in het zonnetje met een tot dan toe redelijke wind. Ja ja, je voelt hem al aankomen die wind begon aan te wakkeren en per hap van je ontbijtje kwam er een knoop (in windkracht) bij. We gingen steeds sneller eten maar uiteindelijk won de wind het; de laatste happen bleven op het bord liggen en met man en macht probeerden we alles veilig te stellen. Alles zo snel mogelijk in de auto, tent leeg halen want de haringen vlogen ons al om de oren. Flapper de flapper....jongens tent vast houden....snel plat die hap. Met vereende krachten werd alles veilig opgeborgen en was er geen schade. He he we zaten in de auto en we waren het er allemaal over eens dat Olin Kite-Surf (maar dan met een tent) talenten heeft!

Sydney here we come!

We rijden 1100 km zuidwaarts en hebben een camping midden in Sydney geboekt.  In een National Park notabene!. De camping is perfect uitgerust en we staan naast de BBQ plaats, dus we hebben een privé keuken. De camping is op 5 minuten lopen van de tramhalte en binnen 20 minuten staan we in hartje Sydney. Voor de komende week hebben we een programma uitgestippeld met voor ieder wat wils.  Een bezoek aan the Operahouse, een boottochtje naar Manly, een wandeltocht van Bondi naar Coochi en een bezoek aan de  Dutch Tall Ships.  Sydney is prachtig, levendig en multicultureel.  Het weerzien met de Operahouse voelt goed, wat een fantastisch staaltje architectuur!  We nuttigen onze lunch in the Botanical Gardens en hebben prachtig uitzicht op een van de mooiste gebouwen van de wereld.   Sydney vanaf het water is een “must do” dus varen we met de pont naar Manly.  Er zeilen heel wat mooie schepen voorbij en het voelt goed om weer even op het water te zijn. 

Eerlijk zeggen als rasechte watersporters, missen we het zeilen wel. De wandeltocht van Bondi naar Coogee beach overtreft al onze verwachtingen. Je loopt letterlijk op de ruige kliffen van Sydney. Onderweg heb je de mogelijkheid om een verfrissende duik te nemen in een van de ingebouwde zwembaden. En bijna aan het eind van de 6 km lange wandeling stuitten we op de meest indrukwekkende begraafplaats die we ook hebben gezien.  De overledenen hebben de beste laatste rustplaats ooit….met uitzicht op zee.
Vanwege mijn werk mogen we op zaterdag 5 oktober inschepen aan boord van de Oosterschelde die samen met 2 andere Nederlandse schepen (de EUROPA en Tecla) de feestelijkheden opluisteren van het 100 jarig bestaan van de Australische marine.  We varen rond in Darling Harbour en genieten van muziek, buffet, wijn, bier en vuurwerk.  We komen zeker nog eens weer want we hebben lang niet alles gezien en gedaan.

Fryslan Boppe...down under

De eerste week van de schoolvakantie is er een voetbal kamp. Olin heeft er zin en er doen ook vriendjes uit de klas mee. Het voetbal tenue van SC Heerenveen wordt uit de kast getrokken en van 09.00-13.00 uur wordt er een clinic gegeven. Leuk detail is dat de coaches allemaal een banden hebben met Europa (een Engelsman, een Kroaat) Dat krijg je natuurlijk in een land waar Rugby volkssport nummer 1 is. Als Olin vertelt dat hij uit Nederland komt, beginnen de coaches te glimmen en wordt gelijk van Persie genoemd. Maar Olin heeft geen idee wie het is (we missen hier de aansluiting). Trots vertel ik dat hij het shirt van SC Heerenveen draagt, je weet wel het team dat Marco van Basten nu traint. Oh ja dat werd ook goedgekeurd gelukkig.
 

Spinnebeet

Het is vakantie en de kids hebben een speeltent in de tuin gemaakt.  Later die middag constateer ik een rode plek op Yildiz haar been en ze zegt dat het jeukt. In korte tijd wordt de plek erg rood en groot.  Een aantal weken geleden was ons buurmeisje gebeten door een whitetail spider met een hele nare plek op haar been, haar huid werd opgegeten en ze moest aan de antibiotica). We nemen contact op met de huisarts (dat is het eerste advies als je het niet zeker weet door welk dier je gebeten bent). De huisarts is op vakantie en andere zijn druk, dus is het advies om naar de EHBO van het ziekenhuis te rijden.  De arts verklaart dat Europeanen een heftige reactie kunnen krijgen van locale insectenbeten. Ik krijg het gevoel dat ik word  neergezet als een overbezorgde ouder.  We kunnen een anti-jeuk zalfje ophalen bij de drogisterij en dat zal zeker helpen. ’s Avonds als de kids onder de douche staan, blijkt dat Olin op zijn romp ook allemaal uitslag heeft.  Nou zelfde crème maar gebruiken.  De jeuk blijft en twee dagen later gaan we op vakantie naar Sydney.  Binnen 48 uur zijn zitten de kinderen onder de plekken.  Het lijken wel brandblaren en het jeukt vreselijk. De zalf schijnt niet echt te werken.  De kinderen kunnen er bijna niet van slapen en ik vertrouw het niet. De volgende ochtend zitten we om 8.30 uur bij een huisartsenpraktijk in Sydney.  Na lang, lang, heel lang wachten zijn we aan de beurt.  Yildiz en Olin tonen hun plekken. Yildiz heeft hele grote plekken maar niet zoveel (wel 1 op het gezicht). Olin daarentegen zit er onder.  De dokter bekijkt het van een afstand en schrijft antibiotica en bactroban zalf voor. Binnen  2 minuten staan we weer buiten en we krijgen geen antwoord op onze vraag wat het is.  Could be anything! .  Lekker is dat en ik besluit contact te zoeken met Carla (bevriende huisarts) die ook in Sydney is voor een second opinion.  Stuur haar wat foto’s en de antibiotica plus zalf zou zij ook hebben voor geschreven. Oke dat lucht op. Na 2 dagen knapt Yildiz op, Olin krijgt steeds nieuwe blaasjes erbij.  Later die week zien we Carla en haar conclusie is dat het mogelijk krentenbaard is als heftige reactie op de (spinne?)beet.  

We worden er even op een niet zo fijne manier aan herinnerd dat het hier wemelt van de insecten die we in Nederland niet kennen.  Na een week is Yildiz genezen en Olin had een 2^e kuur nodig om er vanaf te komen.  We hebben weer respect gekregen voor de grote, maar vooral ook  de kleine dieren in dit land.

Vroeger was alles anders

Klassenfoto van Oma Vos (pijl midden/boven)

Olin werkt aan een geschiedenis project en een van de onderdelen is dat de opa en oma's een kijkje in de klas mogen nemen om het verschil in onderwijs te ervaren. Voor ons is dat natuurlijk wat lastig maar er zijn meer kinderen in de klas waarvan de opa's en oma's in een ander land wonen. Een van de opdrachten is om de verschillen te zoeken in de spelletjes van vroeger en nu. Er wordt gevraagd om jeugdfoto's van grootouders in te brengen en verder moet Olin een interview afnemen.

Met de moderne technologie van tegenwoordig is dit eenvoudig te realiseren. Zowel Opa en Oma Vos als Poiesz hebben goed hun best gedaan om in de oude doos te neuzen.  Bedankt!! Ook het interview via Skype gaat goed en Olin krijgt al snel in de gaten dat vroeger alles anders was. In de klas was een tik met een liniaal of een keer aan je oor getrokken worden heel normaal.  Thuis was er geen Nintendo, geen Ipad, geen computer, geen digibord, nee zelfs geen televisie. Ik geloof dat Olin erg blij is dat hij geboren is in 2007 en dus behoort tot de digitale generatie.

3 x is scheepsrecht @Twin Falls

De blogvolgers onder ons weten dat we al twee pogingen hebben gedaan om in Springbrook een bergwandeling te maken naar de Twin Falls. Beide pogingen liepen uit op een teleurstelling....de ene keer was het te droog en te warm met groot gevaar voor bosbranden en andere keer was het te nat. Overstromingen hadden bomen op hun weg meegenomen en de route  geblokkeerd. Het is voorjaar en de natuur ontluikt volgens de kenners de ideale tijd om naar Springbrook National park te gaan. Vol goede moed en met een gevulde rugtas rijden we de bergen in. Het regenwoud is groener dan groen en de geur is heel verfrissend. Yes! vandaag gaat het zeker lukken. We besluiten om de route in tegengestelde richting te lopen, dus eerst over de kliffen en daarna in het dal. Reden hiervoor is dat we het mooiste stukje voor het laatst willen bewaren. De wandeling bedraagt ongeveer 3 uur en voor de motivatie van de kids lijkt het me wel handig dat we oohh en aaahh's tot het laatst bewaren. Op de uitkijkpunten worden we getrakteerd op hele mooie vergezichten en als we het regenwoud in lopen wordt het koeler en horen we het water van de watervallen kletteren. We lunchen bij de Twin Falls en het is een favoriete plek want er strijken meer mensen neer. Een hele rustgevende plek!

Deel 2 van de route is prachtig, kloven, watervallen en bruggen de kinderen leven zich helemaal uit (wat een grote groene speeltuin). Onderweg komen we een mevrouw tegen met een water-rug-zak. Roept Yildiz: he kijk dat is handig………via een slangetje water drinken….dat wil ik ook wel! De mevrouw proest het uit. Blijkt het een Nederlandse te zijn die 25 jaar geleden als meisje van 6 met haar ouders is geëmigreerd. Nou ja wat een toeval. Ze spreekt nog heel goed Nederlands en ze vertelt over haar ervaringen. Leuke bijzonder spontane ontmoeting! We zijn het er allemaal over eens….het tweede deel van de route  is het mooist. Ondanks dat we aan het eind een hele steile klim hadden met veel (lees heel veel) trappen. Op deze plek komen we zeker nog een keer terug……3 x was scheepsrecht en het was het wachten zeker waard!