Even Apeldoorn bellen

Als Yildiz uit de douche wil stappen en de deur open doet, breekt de onderste scharnier……gevolg de glazen deur valt voorover tegen de deurpost van de schuifdeur en spat uiteen in duizend stukjes. De glasstukjes vallen bij Marcel,  die klaar stond met een handdoek (en op slippers) op zijn voeten. Gelukkig geen grote snijwonden maar een aantal sneedjes…..beetje jodium een paar pleisters erop en klaar is Kees. Yildiz was vooral erg geschrokken. We weten niet hoe het nu precies geregeld is, omdat van een WA verzekering hebben ze in Australie nog nooit gehoord. Ik schrijf dezelfde avond nog een e-mail over het huis-tuin-en-keuken ongelukje en dik daarbij de verwondingen nog even extra aan en stuur daarbij een paar CSI foto’s op. De volgende ochtend neem ik gelijk contact op met de makelaar om te horen hoe een en ander opgelost wordt. Ik hoor verschillende verhalen over aansprakelijkheid, maar we wachten het eerst even af. De eigenaresse is woonachtig in Hongkong en heeft kennelijk niet zo’n haast met reparatie. Ik blijf “kind reminders” sturen en informeer bij de huurauthoriteit over onze rechten en plichten. De eigenaar is verantwoordelijk voor een goede staat van de huurwoning en dus verplicht om de reparatie uit te voeren. Nu een maand later hebben ze de hele glaswand vervangen en kunnen we weer gebruik maken van de douche in de ensuite. 

Allochtoon

Vorig jaar heb ik een semi sabatical genomen om ervoor te zorgen dat we als gezin snel konden inburgeren in Anderland (Australië). Het project met de Dutch Tall Ships was een mooie bijkomstigheid om vanuit huis te werken en om alvast “Australische” werkervaring toe te voegen aan mijn CV. Vanaf het moment dat de kids weer naar school waren heb ik me op het sollicitatieproces gegooid. LinkedIn profiel vertalen en updaten, aanmelden bij verschillende websites voor “jobalerts”, inschrijven bij diverse uitzendbureaus en netwerken. Na 3 maanden moet ik mijn aanvankelijk zo optimistische houding enigszins bijstellen. In Nederland bij 3 verschillende organisaties in de toerisme branche gewerkt in 3 hele leuke HBO-functies. Om in het Australië op dat niveau in te stromen blijkt toch wel lastig, tot nu toe alleen maar afwijzingen of soms erger nog helemaal geen reactie. In de feedback hoor ik keer op keer dat ik geen “local experience” heb of geen “permanent resident” ben. Nee klopt en die ga ik ook zo niet opbouwen! Heb inmiddels mijn job criteria aangepast om in ieder geval ergens binnen te komen.  Ik voel me net een allochtoon (zonder denigrerend te zijn overigens). Volgens de dikke van Dalen  heeft het woord "allochtoon" twee betekenissen: 1) Van elders aangevoerd of afkomstig, niet-inheems, vreemd en 2) Niet-oorspronkelijke bewoner.

Als ze inderdaad zo tegen mij aankijken zal ik extra mijn best moeten doen om het tegendeel te bewijzen om mijn status van allochtoon naar autochtoon te veranderen! Wordt vervolgd.

Apres ski zonder sneeuw

Het is weer zo’n “ontdek je plekje” dag en we rijden richting het Lamington National Park waar we een bergwandeling gaan maken. De weg naar O’Reilly’s is prachtig en slingert langs allerlei wijngaarden. We stoppen voor een kopje koffie of was het nou omdat Yildiz en Olin de Appache wilden voeren? Hoe dan ook het is een schitterende plek met uitzicht over de vallei. De innerlijke mens is weer verwend en we vervolgen onze weg naar O’Reilly’s. We rijden door het tropisch regenwoud met wegversmallingen en eenmaal boven aangekomen is er nauwelijks een parkeerplekje te vinden. Oh ja het is Pasen en meerdere mensen hebben hetzelfde idee;-).  De wandeling naar the Python Rock lookout neemt ongeveer  1 uur in beslag. Bij het uitkijkpunt genieten we van een meegebrachte picknick en vergezichten…..adembenemend mooie omgeving. Drie uur later staan we midden in O’Reilly’s een idyllisch plekje waar je de sfeer proeft van een wintersport plaats. Een verzamelplek van bergwandelaars die na afloop een zogenaamde “gluhwein” op terras drinken. We vinden een gouden plekje en na de sportieve prestatie smaakt ie extra lekker. We willen het wintersport gevoel zo lang mogelijk vasthouden en dus pakken we de menukaart er ook maar bij. Dit is wel het ultieme apres ski gevoel zonder sneeuw!  

If it's flooded forget it

Het heeft de afgelopen 24 uur nons-stop geregend. En dat hadden we nodig, het is te droog voor de tijd van het jaar er ontstaan zelfs bruine plekken in het normaal zo groene gazon. De regen valt met bakken uit de lucht waardoor alle lagere delen onderwater komen te staan. Marcel had problemen om op zijn werk te komen. Hij vertrok iets eerder om de drukte op de M1 te ontwijken. Na alle B-wegen geprobeerd te hebben reed hij een uur later weer langs ons huis om aan te sluiten in de file voor de M1. Het verkeer was echt ontregeld want als we 's ochtends naar school lopen, begint de file al bij ons in de wijk. De klassen op school zijn maar half gevuld de rest van de klasgenootjes staat in de file of staat vast tussen twee ondergelopen wegen en blijft dus een verplicht dagje thuis. De boodschap van de overheid is: "If it's flooded forget it". Want zelfs
een klein laagje water van 30 cm kan genoeg zijn om je auto van de weg af te spoelen.  Het park achter ons waar ik altijd hardloop staat blank. Dus ik heb vandaag een goed excuus om niet te sporten.......if it's flooded forget it;-)

Geen fotofinish

Yildiz komt thuis met een briefje over een hardloop wedstrijd voor alle klassen in de bovenbouw. De kinderen zijn per leeftijd ingedeeld, dus ik weet precies hoe laat ik op school moet zijn om Yildiz aan te moedigen (althans dat dacht ik). “Mam er staat wat op het spel”; zegt ze. De eerste 6 mogen door naar het district om te rennen tegen andere scholen. De afstand is 2000 m en het is behoorlijk warm. De oudsten starten als eerste en volgens het rooster starten de meisjes van 9 jaar om 12.10 uur. Dus 11.50 uur sta ik in een mooi schadduwplekje langs de baan en ik herken een paar jongens uit Yildiz haar klas.  Even later rennen de meiden uit haar klas ook. Maar ik zie helaas geen Yildiz voorbij komen. Huh heb ik haar gemist? Dus ik ga polshoogte nemen bij de start/finish. Zie ik daar een uitgeputte en huilende Yildiz op me afrennen en vraag wat er is. Blijkt dat ze moest starten met meisjes geboren in 2004 (dus die 10 jaar worden dit jaar). Blijkt dat ze het geboortejaar als indicatie nemen. Grrrr……zet dat er dan ook op denk ik bij mezelf. Dus ik maak excuses en vind het heel sneu dat ik haar gemist heb. “Oh……that’s oke mam!. Maar ik was 6^e en ze hebben me als 9^e op de lijst gezet, ik denk dat ik het nummer verkeerd gegeven heb”. Oh dat verklaart de dikke tranen. Heel vervelend, maar ik vertel dat ze goed gelopen heeft en dat ze heel trots kan zijn op haar zelf. Ze is zo aangedaan waarop ik haar uitleg dat ze misschien even bij de organisatie uit kan leggen wat er gebeurd is. De jury moest echt overtuigd worden van haar gelijk, dus met behulp van getuigen (nr 5 en nr 7) heeft ze het zelf helemaal opgelost! Trots. En nu is ze in training voor de scholencross op 21 mei a.s. Ik zal er zeker op tijd zijn om haar aan te moedigen maar ook om een foto te nemen als ze over de eindstreep komt!  

Baby shower

We hebben een uitnodiging ontvangen voor een verrassings-baby shower bij een vriendin. Alleen dames zijn welkom en Yildiz voelt zich vereert. We weten inmiddels dat het een meisje wordt dus dat vergemakkelijkt de keuze voor het kado. Kijken even op pinterest voor leuke ideetjes en samen met Yildiz knutsel ik poppetjes van slabbetje in mekaar. Het geheim was tot op het laatst goed bewaard gebleven, want toen Sara binnenkwam was ze helemaal ontroerd en overdonderd. 

Op de cadeautafel staan cadeaus met uitsluitend roze en witte kleuren, het is een zoet tafereel. We spelen spelletjes zoals de naam raden, uitgerekende datum etc. Yildiz geniet met volle teugen! Naast een gezellige middag hebben we ook nog heerlijk gegeten en gedronken. Was voor ons de eerste keer dat we zo'n "Amerikaanse" baby shower meemaakten. Deze "douche van kadoos" is echt anders dan in Nederland, waar de geschenken binnen druppelen tijdens de (oneindige) weken van kraamvisite. 

Katy Perry here we come

We kunnen er niet meer onderuit….. Katy Perry komt naar Australie.  Al een paar maanden heerst het Katy Perry virus in huis elke single die ze uitbrengt stijgt linea recta door naar de nummer 1 van de hitparade hier. En ik moet toegeven ze maakt leuke muziek en de gekke videoclips blijven ook in je gedachten hangen. We zijn klant van Telstra (zeg maar de Australische KPN) en mogen als VIP 48 uur eerder online om kaarten te bestellen…”jump te queue” (vooraan in de rij) heet de  actie.  Snel lever ik de kinderen af op school om als eerste online kaarten te bestellen. Alles staat start klaar en ik log in…. even geduld er zijn 10 wachtende voor u…huh ik ben toch VIP…er is toch geen rij. Als de online rij slinkt en ik bijna aan de beurt ben is mijn tijd op….huh. Blijkt dat je maar 15 minuten ingelogd mag zijn. Snel herhalen die actie, na 3 keer ben ik in het boekingssysteem…yes!. Maar wat blijkt is er bijna niks meer beschikbaar, hier en daar nog single seats en ik heb vijf stoelen op een rij nodig. Grrr….kennelijk ben ik niet de enige Very Important Person die naar Katy Perry wil. Snel in overleg met Jacina (Lexi’s moeder) die vanaf haar werk aan kaarten probeert te komen. Na een uur komen we erachter dat we kansloos zijn…..de 5000 Telstra kaartjes waren in 2 minuten uitverkocht. 

We gaan over tot plan B want we willen over 2 dagen niet weer de boot missen. Ik ga opzoek naar ticketbureaus waar je kaartje aan de kassa kunt kopen. Blijkt dat het conferentiecentrum over 4 computers beschikt die direct toegang hebben tot het boekingssysteem. Inmiddels is er ook nog een extra concert ingelast in Brisbane…dus dat vergroot de kans op kaartjes weer. De verkoop start om 12.00 uur maar ik zorg dat ik 8.30 uur voor de deur sta…..en met succes ik ben de eerste. Laat snel mijn gevens achter en ga zitten met een boek (je moet er wat voor over hebben ). Als gauw loopt het vol met moeders en opa’s die er alles voorover hebben om aan kaarten te komen. Het wordt een gezellige boel en als het bijna 12 uur wordt iedereen toch wel zenuwachtig….ik had hetzelfde gevoel als toen ik in de rij stond voor kaarten van een concert van Marco Borsato lang (lees heel lang) geleden.  De kassa’s gaan open en de dames zitten als gekken alle kaarten te reserveren….yes het lukt we gaan vrijdag 28 November en we hebben mooie zitplaatsen recht voor het podium. Katy Perry here we come!