Juf Wendy weet van wanten

Perth heeft als voordeel dat er een relatief grote Nederlandse gemeenschap is.  In de hoogtijdagen woonden hier heel wat Nederlandse expats van Shell en Boskalis.  Deze expats werden veelal  op projectbasis uitgezonden  wat voor  hun een  reden was om aansluiting te houden met  de Nederlandse taal en cultuur. Resultaat ; zo’n dertig jaar geleden is in Perth de Nederlandse school De Schakel opgericht.  Inmiddels is de De Schakel overgenomen door  Language One een overkoepelende organisatie die Nederlandse taal via contacturen aanbiedt.  Het klinkt mij fantastisch in de oren structuur, continuïteit en een vakbekwame docent. Ook al spreken we thuis Nederlands, lezen we Nederlandse boeken en doen we oefeningen in de vakanties het is gewoon niet voldoende om aansluiting te houden met de moedertaal. Alhoewel....wat is eigenlijk hun moedertaal? Voor Marcel en mij is dat Nederlands, maar inmiddels is dat voor Yildiz en Olin Engels. Dat ze een achterstand hebben moge duidelijk zijn en dat vinden we ook niet zo erg. Bij de intake maken Yildiz en Olin een instaptoets en bespreken we onze doelstellingen.  We vinden het belangrijk dat ze plezier hebben om Nederlands te leren en dat we de achterstand kunnen minimaliseren tot ongeveer een jaar ten opzichte van hun oude klasgenootjes.  Dit lijkt realistisch want Olin is ingeschaald in eind groep 3 en Yildiz zit eind groep 6. We mogen dus best trots zijn op onze inspanningen van de afgelopen twee jaar, want ze lopen circa een half jaar achter.

Inmiddels hebben we kennis  gemaakt met juf Wendy die woensdagsmiddags bij ons thuis de Nederlandse les verzorgd. En juf Wendy weet wel van wanten;-)

The Giants are coming to town

Het Fringe Festvial is een Oeral achtig evenement waarbij vier weken lang  allerlei lokale, nationale en internationale kunst en theater producties de revue passeren.  Komend weekend staat de ontknoping voor de deur.  De kranten staan er vol mee...dit wordt  het kunstspektakel van het jaar.  Een Franse kunstenaar heeft twee bewegende reuzen gemaakt die door de straten van Perth gaan lopen.  De hoofdrolspelers zijn een duiker en een meisje en het verhaal duurt 3 dagen.  We gaan op zaterdag heen want dan vindt aan het eind van de dag de ontmoeting plaats.  Naar schatting zullen er  1,4 miljoen mensen op af komen....drukke bedoeling dus.  We hebben een mooie plek vooraan en staan op de route van het meisje.  Deze voorstelling overtreft alle verwachtingen wat een bijzondere productie. Alle details kloppen, de verhoudingen zijn perfect en de bewegingen heel vloeiend en natuurlijk.

Hoewel de reuzen in slow motion aan de toeschouwers voorbij trekken, zijn er heel veel mannen en vrouwen rennend aan het werk om de poppen in beweging te krijgen.  De reuzen worden met behulp van een hijskraan overeind gehouden, maar alle bewegingen van lopen tot lachen en van knielen tot knipperen met de ogen is mensenwerk.  Wat ingenieus en wat een werk! Ben toch wel benieuwd waar de kunstenaar zijn inspiratie vandaan haalt en hoe zijn ogenschijnlijk ingewikkelde bouwtekeningen eruit zien.  Het werd groots aangekondigd en we vonden het “reuze” leuk!

Back to school

Aan de lange hete zomer is een einde gekomen.  Afgelopen vrijdag het nieuwe uniform opgehaald en we zijn van blauw naar groen gegaan;-).  Er zijn minder kledingvariaties dan op de Clover Hills State School (geen bloesjes, broekrok of jurk)  en het uniform lijkt meer op een sporttenue van de plaatselijke golfclub...polo t-shirt met  sportieve korte broek.  Yildiz vindt het maar niks, vanwege de unisex poloshirts zit er eigenlijk geen model in. “Mam het is absoluut niet fashionable”zegt ze. Ik geef haar groot gelijk, maar zie voor mezelf ook voordelen......geen strijkwerk;-).  Moesten we op de andere school verplicht zwarte leren schoenen dragen, zijn ze daar hier niet zo streng in. Sportschoenen en sandalen in verschillende kleuren het mag allemaal.....wow dat wordt dan toch wel gewaardeerd door de kids.  Hoewel Yildiz al drie weken geleden naar school wilde om nieuwe vriendinnen te maken, wordt het haar deze ochtend echt even teveel.  De opgebouwde spanning komt er allemaal uit. “Ik wil niet naar school, ik wilde niet verhuizen, ik wil bij mijn oude vriendinnen  blijven” huilt ze.  We gaan wat vroeger naar school zodat we op tijd kennis kunnen maken met de nieuwe meester en juffen.  De spanning is enigszins verdwenen en ze zoeken een plaatsje in de klas met een handkus neem ik afscheid in de hoop dat ze het vandaag naar hun zin zullen hebben.  Als ik om drie uur met de auto de parkeerplaats opdraai, komen er twee vrolijke kinderen op me afgestormd.  Ik hoef eigenlijk niet te vragen hoe het was, want op de terugweg werd er ronduit gekletst en hoor ik ook nieuwe namen. Dat geeft mij een gerust gevoel en dan weet ik dat ze in de pauze niet alleen in een hoekje hebben gezeten.  Wat zijn we trots op ze dat ze deze eerste hele spannende dag weer flexibel en open hebben opgesteld. 

Een knallende Australia Day

Wikipedia zegt er dit over: Australia Day is de Australische nationale feestdag. Er wordt gevierd dat in 1788 de Eerste Vloot Sydney (Australië) bereikte. Het wordt gevierd op 26 januari en is vergelijkbaar met Koningsdag in Nederland en Canada Day in Canada. Onder de Aborigines staat deze dag bekend als invasion day. In Australië is Australia Day tevens een nationale vrije dag. 

Altijd goed om even de achtergrond helder te hebben zodat je weet waarom het bier zo rijkelijk vloeit en BBQ’s overuren draaien op deze dag. Staat Sydney bekend om één van ’s werelds mooiste nieuwjaars vuurwerken, zo moet je voor Australia Day in Perth zijn voor het knallende spektakel.  Duizenden mensen verzamelen zich aan de foreshore (met prachtig uitzicht op Perth’s skyline) om getuige te zijn van een half uur durende licht- en vuurshow. Advies is dan ook om vroeg of met openbaar vervoer te komen. We zijn redelijk op tijd en zijn met ons parkeerplekje in de berm ook heel tevreden.  Goed we moeten nog wel even 10 minuten lopen, maar ach in zo’n opgetogen menigte is dat heel gezellig. We strijken neer op ons picknickkleedje met bier, wijn en chips.  Er komen wat F16 laag over vliegen, stuntvliegtuigen die een mooie regenboog toveren en een helicopter met een mega grote Australische vlag eronder. Ja nou weten het wel......het is Australia Day.  De vuurwerkshow is fantastisch en vanaf zes pontons wordt vuurwerk gelanceerd. Eerlijk is eerlijk we hebben nog nooit zulk mooi vuurwerk van dichtbij gezien. Het mag wat kosten maar dan heb je ook wat.  Yildiz en Olin vinden het wel erg lang duren. Met oud en nieuw in Nederland stonden we hooguit 15 minuten buiten (afhankelijk van het budget) dus na 20 minuten zijn ze eigenlijk wel klaar om te gaan (wat achteraf een hele goede beslissing bleek te zijn).  We blijven tot het einde en maken daardoor ook nog een spetterende finale mee. We sluiten ons weer aan bij de rij en slenteren samen met nog duizenden andere toeschouwers door de straten op zoek naar onze auto.  Ben benieuwd hoe snel we weer uit deze wijk zijn, want het verkeer staat muurvast. Deden we er op de heenweg van deur to picknickplek een half uur over, zijn we nu al een uur aan het circelen in de wijk op zoek naar een goede ontsluiting. Aanvankelijk stonden we in de goede richting alleen kwamen we niet vooruit.....met een vriendelijk stem aan de andere kant van de GPSlijn “traffic jam ahead”. Marcel besloot om de lieftallige dame van de GPS even te negeren en draait een zijstraat in, mis verkeerschaos compleet en het gevolg was dat we tien verschillende “vlucht”routes hebben geprobeerd, tig keer “recalculation” en wel honderd keer “traffic jam ahead” hebben gehoord.  Uiteindelijk staan we anderhalf uur later weer voor de deur. Happy Australia Day.

Zeilcursus

Dwars door Perth loopt de Swan River een brede rivier met een grote aantrekkingskracht op watersporters. In Perth en Fremantle geen tekort aan jachthavens. Soms vragen we ons wel eens af hoe het leven eruit zou hebben gezien, als we in Nederland waren gebleven. Nou een ding is zeker dan waren we vaak op het water te vinden en hadden Yildiz en Olin waarschijnlijk veel plezier beleefd aan onze optimist. Misschien hadden ze als een wedstrijdje in de Flits gezeild?  Missen we het zeilen…..absoluut!. We schrijven de kids in voor een zeilcursus en ze hebben er beide zin in. De weersomstandigheden lijken ook goed voor de komende week. Zonnetje, max windkracht 3 perfecte beginners omstandigheden. Op dag één leren ze knopen, tuigen en omslaan. Beetje spannend is het wel, maar de bootjes liggen voor anker en iedereen krijgt de kans om de boot om te laten slaan en weer recht te trekken. Olin is de jongste (en kleinste) van de groep. Omslaan geen probleem maar rechttrekken kost hem veel moeite. Hij heeft het gewicht en de kracht niet en staat te wippen op het zwaard, maar er gebeurt weinig. Met een beetje hulp wordt de mast uit het water gelift, en dan is het nog maar een koud kunstje. Yildiz en Olin hebben er echt lol aan en gaan iedere dag met veel plezier naar de cursus.

Op dag drie is er wat consternatie in de haven en zie ik vijftien kinderen enthousiast heen en weer lopen. Wat blijkt twee dolfijnen in de haven. Wow…..Olin is net van de wal en zeilt de haven uit met in zijn kielzog twee exemplaren van Flipper!. “Mam de dolfijnen volgende mijn boot” hoe cool is dat? Op de laatste dag mag ik met de zeilinstructeur mee in de rubberboot om foto’s te maken. Ruim twee en half uur plezier op het water en wat zijn ze gegroeid in hun zelfvertrouwen. ’s Middags krijgen ze een diploma en sluiten we af met een BBQ. Deze week vloog om volgens mij hebben we een goede basis gelegd voor een vervolgcursus……wat stiekem ook de bedoeling was. Kids blij en pa en ma ook!

Portugees ongedierte

We nemen voor het eerst een kijkje bij de nieuwe vestiging van Lankhorst in Perth. Op de buitenmuur lopen allemaal kleine zwarte beestjes die ik nog niet eerder heb gezien. Marcel wijst ons erop dat dit het seizoen is van de “Portugese Caterpillar”. Huh……Portugese rups het beestje lijkt meer op een worm met pootjes. Bij een rups heb ik altijd de associatie dat het uiteindelijke een mooie vlinder zal worden. Nou dat gebeurt met deze niet zegt Marcel. Ze zijn er alleen in het voorjaar en komen ’s nachts op het licht af. Deur open het krioelt echt van de beestjes…bah. Is er niks tegen te doen dan? Ze doen verder niks en zijn nutteloos, iedere dag pak ik een veger en blik en veeg de beestjes op en gooi ze weer naar buiten in de tuin. Leuke binnenkomer!. Op onze tenen manoeuvreren we tussen de beestjes door en het zijn er echt niet weinig. Zodra je ze aanraakt krullen ze zich op (en ze ruiken ook niet al te fris). Na een paar dagen ben ik eraan gewend en heb ik me maar in het lot geschikt en pak zelf de veger en blik maar om ze weer naar buiten te werken. Kennelijk zijn ze ongewenst geïmporteerd ten tijde van het VOC tijdperk. Persoonlijk had ik toch liever een ander souvenir van de Portugese ontdekkingsreizigers gehad.

Werkbezoek

Voorjaarsvakantie……. joehoe want we gaan naar 2 weken naar Perth/Fremantle. We zijn op een missie, scholen en huizen bekijken reden: waarschijnlijk verhuizen we eind dit jaar naar Perth in verband met Marcel zijn werk. Lankhorst heeft een tweede vestiging in Australië geopend en omdat Perth niet om de hoek is, slechts 5,5 uur vliegen vanaf Brisbane,  staat er een verhuizing voor de deur.  Afhankelijk reageerde ik wat sceptisch, binnen 2 jaar weer alles oppakken en ergens anders opnieuw beginnen, maar de carrière kansen voor ons beide zijn positief, dus ja dan stellen we ons  flexibel op….toch;-)

Het klimaat in Perth kent iets meer extremen dan aan de Gold Coast en we vallen gelijk met de neus in de boter. We landen ’s nachts en op zondag is het 35 graden (de warmste dag in september ooit gemeten) en de volgende dag is het slechts 15 graden met storm en regen. Brrr…..koud ben vergeten hoe een herfstachtige dag in Nederland ook alweer voelde. Gelukkig zowel de korte als de lange broek zit in de koffer dus we komen er wel. Het voordeel is dat we nu redelijk weten hoe het Down Under werkt en dus kunnen nu ook wat sneller schakelen. De komende week gaan we 5 scholen bezoeken en 2 huizen, daarna gaan we op ontdekking in de omgeving Perth en Fremantle. We noemen het een werkbezoek!

Engineers in de dop

De week van de wetenschap staat weer voor de deur. Wat betekent dat leerlingen mee kunnen doen aan de “science competition”. Nou als er iets te winnen valt dan staan Yildiz en Olin vooraan. Vorig jaar wist Yildiz de eerste prijs in de wacht te slepen in de categorie Engineering and Technology - hoe maak je een sterke brug? De motivatie om weer een 50 dollar “creditcard” te winnen is dan ook enorm. Yildiz en Olin vullen dezelfde avond nog de aanmeldingsformulieren in. We denken nog even na over de categorie en het onderwerp, de deadline is over 4 weken dus nog zeeën van tijd;-). De agenda van Marcel wordt ook geopend want zoals vorig jaar is gebleken, is het toch voornamelijk een vader-kind-ding om elke avond in de tot laboratorium omgetoverde garage te experimenteren. Alle informatiebronnen worden aangeboord; bibliotheek, internet, Mr Madock (natuurkundeleraar). Yildiz en Olin hebben hun keuze gemaakt voor de categorie “Engineering & Technology”.   

Yildiz maakt de geodetische koepel van rietjes en Olin gaat voor de deurmat alarm (elektrische circuit).  Ze pakken het beide op een verschillende manier aan. Olin begint meteen met bouwen en Yildiz verdiept zich helemaal in het vooronderzoek en surft uren op het internet. Is dit verschil misschien genetisch bepaald? Yildiz experimenteert met dikke, dunne, lange en korte rietjes. Conclusie de slushpuppy rietjes van de McDonalds zijn de beste. Dus moeders op zoek naar dit speciaal formaat rietjes. Om nou de komende maanden bij de Mc Donalds te dineren is ook geen optie. Ik trek de stoute schoenen aan en vraag vriendelijke aan de bedrijfsleider of hij 300 rietjes wil doneren voor Yildiz haar project…. Zonder succes. Zelf als ik zeg dat ik er wel voor wil betalen….blijft de manager zijn hoofdschudden. Oei paniek….geen rietjes geen project. We proberen het bij de concurrent Hungry Jacks en Yildiz loopt zelf naar de balie en laat haar schetsen zien. De bedrijfsleider helemaal onder de indruk en biedt gelijk een hele zak rietjes aan. Yes Yildiz kan aan de slag. Rietjes op maat knippen, schroefjes sorteren en de driehoeken monteren. Het is nog een heel karwei. Maar het resultaat mag er zijn.

Olin demonstreert hoe elektriciteit werkt en laat zien dat bij een gesloten circuit  het lampje gaat branden. Hij heeft de perfecte oplossing om geen ongenodigde gasten meer in je slaapkamer te krijgen. Zodra je op de deurmat staat gaat in zijn kamer een lampje branden…..zodat je snel je dagboek of je spaarpot kunt verstoppen. Mr Madock is helemaal enthousiast over het idee en wil er wel een bestellen;-) Ik zie een handeltje!!

Beide kinderen zijn door de Griffith University genomineerd voor een prijs. Er zijn 408 inzendingen van 15 verschillende scholen en per categorie (5) zijn er 3 prijzen te winnen. Dus spannende avond.  Olin sleept de 2^e prijs in de wacht en Yildiz een gedeelde 1^e prijs. Kids helemaal happy en trots…. een mooi resultaat na ruim 2 weken experimenteren, knutselen en rapporteren.

Wereldwijf

De LINDA heeft sinds September 2013 een nieuwsblog met een rubriek Wereldwijven. Het is een netwerk van Nederlandse vrouwen in het buitenland die het lokale nieuws verslaan met een persoonlijk tintje. Een vriendin tipte mij dat er aan de Oostkust van Australië nog geen correspondent was en of dat niet iets voor mij was.” Je schrijft zo leuk”. Eh…..bedankt voor het compliment maar bloggen over onze persoonlijke avonturen voor een klein bekend publiek is wel wat anders dan journalistiek bedrijven voor een groot aantal onbekende lezers. Oké…. na een kleine oriëntatiefase besluit ik ervoor te gaan en stuur ik een email met een link naar mijn blog. Het wordt heel positief ontvangen en ben gelijk “aangenomen”. Nou dat gaat heel wat sneller dan het Australische sollicitatieproces;-). Inmiddels heb ik een aantal artikelen geplaatst en ben daarmee boven verwachting ook nog drie keer in de top vijf beland. Iedere vrijdag ontvangen de Wereldwijven een email met de “kijk” cijfers van de week. Ten eerste vind ik schrijven leuk, ten tweede streelt iedere klassering in de top vijf mijn ego en ten derde kijk ik iedere maand weer uit naar mijn digitale LINDA die op mijn “elektronische” deurmat valt. Ik ben trots op mijn aanstelling als Wereldwijf. Al moet ik nog even nadenken hoe ik die precies op mijn CV vertaal;-)

De U is in de maand

Het is hartje winter met zeldzame nachttemperaturen van rond het vriespunt. Ongekend koud voor de tijd van het jaar. Het levert wel hele mooi plaatjes op met knal rode luchten. Zo werden we vanochtend wakker met ijsbloemen op de trampoline. Yes, zeiden de kinderen, kunnen we al schaatsen? Vorst staat dus synoniem voor schaatsen;-) Als je een tijdje niet meer in Nederland woont verdwijnt het gevoel van de seizoenen en dat je dus eerst een stormachtige herfst kunt hebben die  langzaam overgaat in de winter waarin je steeds meer kleding aanschaft om je te wapenen tegen de kou zijn ze vergeten;-). We lopen nog steeds in de korte broek naar school (5 graden brrr) we hebben wel een trui aan. De trui kan na 2 uur weer uit want dan is de temperatuur inmiddels gestegen tot 18 graden. Ik denk dat ons lichaam die grote temperatuurverschillen niet echt leuk vind. Eén voor één worden we geveld door de griep, die ons behoorlijk in de greep heeft. Niemand ontkomt eraan en we liggen allemaal 3 dagen plat. Het griepvirus  grijpt in huis om zich heen en helaas worden we niet allemaal tegelijk ziek. Gevolg: twee weken lang proestende, snotterende zielepietjes in huis. Nu weten we dat als de  U in de maand is we wat extra vitamine preparaten in huis moeten halen!

Wie schrijft die blijft

Iedere vakantie besteden we extra aandacht aan de Nederlandse taal. Boeken lezen, online oefeningen maken en spelling. Een aantal weken geleden mochten ze zelf de oefening kiezen. “Nou dan gaan we een brief schrijven naar onze oude klasgenootjes”, zei Yildiz opgewekt.  Zo gezegd, zo gedaan! Yildiz schrijft een hele A4 moeiteloos vol met 3 alinea’s Nederlands en 1 alinea in het Engels (inclusief tip voor de klasgenoten voor google translate;-) Heel apart om te zien dat ze in het Nederlands aan elkaar schrijft en toen ze overging naar de laatste alinea het handschrift ook ineens veranderde. Hier leren ze los schrijven. Wat nog opvallender was dat er in het Nederlandse tekst een aantal schrijffouten zaten en het Engels foutloos was…..oeps. Weer zo’n confrontatie dat het Nederlands stilstaat/achteruit als je er niet consequent mee aan de slag gaat. Olin daarentegen heeft het afgelopen jaar voornamelijk leren lezen in het Nederlands. Hij had er duidelijk meer moeite mee om de talen en klanken uit elkaar te halen. Vooral de letter a en e zijn heel verwarrend voor hem. Desalniettemin schreef hij een mooie brief met een opsomming van de Maan, Roos, Vis woorden die hij geleerd had. Dus vol trots werden de brieven gepost.

Vorige week zat er voor Olin een dikke enveloppe in de brievenbus…post uit Nederland! Hij glundert van oor tot oor en samen bekijken we de brieven. Wat ontzettend leuk om de verhaaltjes en tekeningen van groep 3 te lezen. De top 3 onderwerpen waren; 1) behalen zwemdiploma’s, 2)  wanneer we weer terugkwamen en op 3) joehoe bijna zomervakantie. Er zaten zelfs een aantal liefdesverklaringen bij (ik mis je), daar gaat je hart toch van smelten. Toch helemaal top ben je 7 jaar en dan heb je al 6 liefdesbrieven ontvangen.

Voor Yildiz viel de grote enveloppe gisteren op de deurmat. Blij dat ze was. “Mama…Ruben en Shenaaz hebben de loombands gewonnen die juf verloot heeft”, zei ze opgewekt. De meiden in de klas hadden duidelijk meer te vertellen dan de jongens. Maar dat krijg je natuurlijk een beetje op deze leeftijd;-). Het schoolreisje naar Hellendoorn stond met stip op nummer 1 en zo te lezen was het een hele leuke dag.

Heel erg bedankt juffen van groep 3 en 6 dat jullie er de tijd voor namen….wie schrijft die blijft!

Amazing stargazing

Ocean Connect organiseert een avond sterren kijken voor beginners. We gaan er met zijn allen heen. Yildiz heeft al wat vooronderzoek gedaan in de kinderencyclopedie en is dus goed voorbereid! Met dit kleine verschil dat we nu op het Zuidelijk halfrond staan en de hemellichamen er heel anders uitzien. De bekende Grote Beer is hier niet te zien, maar daarentegen wel de Southern Cross (net zo bekend als de Grote Beer). Het is een heldere nacht en de Astrologenclub zet 3 mega telescopen klaar. Aanvankelijk wijst de gids met behulp van een laser een aantal goed waarneembare planeten aan zoals de Maan, Mars en Jupiter. Vervolgens mogen we allemaal om beurten door de telescopen loeren. Wow….de kraters op de maan zijn goed waarneembaar evenals de ring om Saturnus. Yildiz heeft een klik met een van de gidsen en blijft maar vragen stellen (Olin ligt inmiddels op de achterbank van de auto te slapen). De gids is verbonden met het onderzoeksteam van NASA en vertelt heel enthousiast aan Yildiz dat er ook een junior Astrologenclub is aan de Gold Coast. Even enthousiast als altijd; “Mam daar wil ook wel bij”. Nou dat zullen we wel even bekijken als we weer thuis zijn zeg ik diplomatiek. We hebben inmiddels ook een app gedownload die ik graag met jullie wil delen, Star Chart genaamd. Bij een heldere zomerse avond met je Ipad naar de hemel turen en je ziet de meeste sterrenbeelden voorbij komen…..amazing!

Oranjefans (Down) Underdog

Het is vroeg (lees: heel vroeg ) als de wekker afgaat en we ons opmaken voor de strijd tussen de leeuw en de kangoeroe. Oranje T-shirt – check, Hollandse tattoos – check, goede moed – check. Samen met een vriendin ga ik naar het casino waar de wedstrijd Nederland – Australië live wordt uitgezonden. De vaders blijven thuis bij de kids dit keer en als echte voetbalvrouwen (zonder Prada-tassen) gaan we ‘onze’ mannen aanmoedigen. In de bar voegen we ons bij het ‘Oranje legioen’ van, let wel, achttien man sterk. We zijn dik in de minderheid, maar dat mag de pret niet drukken.

De sfeer zit er tijdens de voorbeschouwing al goed in. De circa 150 Socceroos-fans zingen uit volle borst het Australische volkslied. Hoewel we met zijn achttienen verschrikkelijk hard het Wilhelmus staan te blèren, worden we overstemd door de Ozzies. Oké, dit was krachtmeting nummer 1, in deze Australische kroeg zijn wij de underdog; als we op het veld maar de meerdere zijn.
Na tien minuten is al duidelijk dat het een zware dobber gaat worden vanavond. De Socceroos spelen goed en geven Oranje geen enkele ruimte. Ze zijn aanvallend sterker en de verbale ondersteuning bij de vele kansen van de geelhemden heeft een enorme impact. De aahh’s en oei’s van de Australische fans komen wel heel hard binnen. Dit is een nieuwe ervaring moet ik zeggen, als je altijd tussen een leger van Oranje-fans voetbal hebt gekeken. Even lijkt het erop dat wij niet echt iets in te brengen hebben, maar dan ineens, tegen de verwachting in, scoren onze jongens. Yes! We juichen, dansen en zingen olé olé. Het is stil aan de overkant, maar niet voor lang. Bam: binnen een minuut een goal voor Australië. Door het overweldigende gejoel en geklap door de Ozzies zijn wij niet meer te verstaan. Na de rust moet het dan toch echt gaan gebeuren! O nee, een penalty voor Australië… en hij gaat er nog in ook. De Australische tent staat letterlijk en figuurlijk op zijn kop. Het lijkt wel of de Ozzies het bier ingeruild hebben voor Redbull, want ze krijgen ineens allemaal vleugels. Gelukkig is daar dan toch Van Persie voor de gelijkmaker, hij doet wat er van hem wordt verwacht, volgens diverse Facebook graphic posts: hij is en blijft een dangeroes species. Nederland weet de eindstand op 3-2 te brengen. Joehoe!  We brengen luidkeels laat de leeuw niet in zijn hempie staan ten gehore. Eindelijk volgt het verlossende fluitsignaal van de scheidsrechter, WE hebben gewonnen. We nemen de sportieve felicitaties van de Ozzies in ontvangst en binnen tien minuten is de bar nagenoeg leeg. Dat voelt toch een beetje raar met de winstpunten op zak, en in de wetenschap dat in Nederland het voetbalfeestje nog in volle gang is. Op zulke momenten mis je de Nederlandse gezelligheid, familie en vrienden. We zetten koers richting huis en met een ervaring die we absoluut niet wilden missen, duiken we om vijf uur ons bed weer in. Two down, five to go!

Mount Warning

Telkens als we over de M1 naar het zuiden rijden heeft de top van Mt Warning een enorme aantrekkingskracht op ons. Daar willen we nog eens een keer bovenop staan. Te meer ook omdat dit het eerste punt is waar de zon het Australische vaste land raakt. Om dit fenomeen mee te maken moeten we wel heel vroeg ons nest uit (3.30 uur). We besluiten dat het doel om de top te halen het belangrijkste is, dus zetten we de wekker iets later en vertrekken om 5 uur ’s ochtends. Nog steeds belachelijk vroeg overigens……vinden de kinderen ook;-). Om 7 uur staan we aan de voet van de berg en aan het aantal auto’s te zien zijn er meer mensen die aan ochtendgymnastiek doen. Vol goede moed beginnen we aan de wandeling, het is nog lekker rustig. Al komen we wel een personal trainer tegen met in zijn kielzog 3 anderen die allemaal gewichtsvesten dragen en die kennelijk weer op de terugweg zijn. We hebben een tas met zoethoudertjes mee want we gaan een dikke 2 uur omhoog dus elke 30 minuten plannen we een pauze. Na een uur heeft Yildiz het eigenlijk wel gehad en gelukkig Marcel ontfermt zich over haar. Met leuke verhaaltjes en denktank spelletjes wordt de tweede helft een stuk aantrekkelijker voor haar. Olin heeft de gang erin met zijn kleine pootjes en gaat onvermoeibaar door.  Als we bij onze laatste pitstop zitten om een hele steile rotswand naar de top te beklimmen, komt diezelfde personal trainer ook weer vrolijk rennend voorbij. Waarop Yildiz luid roept;”What is his problem?”. De laatste etappe is steil, glibberig en niet ongevaarlijk dus kinderen binnen handbereik houden. Het uitzicht op de top is fantastisch we zijn boven de wolken op 1200 m en we hebben een 360 graden uitzicht over de Gold Coast en het achterland. Na een tijdje maken we aanstalten om weer af te dalen. Het is een beetje file klimmen omdat er maar één ketting is waar je je aan vast kunt houden. Af en toe wordt het verzoek naar beneden doorgegeven om even te wachten met klimmen zodat de dalers er ook langs kunnen. Gelukkig we staan weer op een bergpad en wandelen naar beneden….de bovenbenen gaan we voelen morgen. Eenmaal beneden een super voldaan gevoel en trots op de kids. Al met al 5 uur op pad geweest…..maar Mt Warning was absoluut een bezoek waard.  

Koningsdag 2014

Alle oranje attributen uit de kast we gaan Koninginne…..oeps moet nog even wennen Koningsdag vieren down under.  Hoe creeer je nu die gezellige oerhollandse sfeer die zo toepasselijk is voor deze Nederlandse traditie? Nou dan kopieer je gewoon het programma van een plaatselijk dorpsbelang of Oranjevereniging in Nederland….en voila alle ingredienten voor een geslaagde middag. Nederlandse lekkernijen, vlooienmarkt, speurtocht, kleurwedstrijd, voetbal en een BBQ. Oke dat laatste hoort niet echt thuis in het rijtje maar Oranjebitter, oranjetompoezen zijn hier helaas niet verkrijgbaar (ik las laatst trouwens dat de HEMA internationaal gaat, dus wie weet volgend jaar?). Iedereen vermaakt zich opperbest jong (6 mnd) en oud (88 jaar).  Yildiz en Olin doen goede zaken in hun winkeltje en de oranje cupcakes gaan als zoete broodjes en de loombands worden op bestelling gemaakt. Iedereen heeft flink opgeruimd en zo scoren we ook nog een paar Nederlandse boeken.

De eerste Koningsdag georganiseerd door Dutch Kids Meet & Greet is zeer geslaagd.  

Even Apeldoorn bellen

Als Yildiz uit de douche wil stappen en de deur open doet, breekt de onderste scharnier……gevolg de glazen deur valt voorover tegen de deurpost van de schuifdeur en spat uiteen in duizend stukjes. De glasstukjes vallen bij Marcel,  die klaar stond met een handdoek (en op slippers) op zijn voeten. Gelukkig geen grote snijwonden maar een aantal sneedjes…..beetje jodium een paar pleisters erop en klaar is Kees. Yildiz was vooral erg geschrokken. We weten niet hoe het nu precies geregeld is, omdat van een WA verzekering hebben ze in Australie nog nooit gehoord. Ik schrijf dezelfde avond nog een e-mail over het huis-tuin-en-keuken ongelukje en dik daarbij de verwondingen nog even extra aan en stuur daarbij een paar CSI foto’s op. De volgende ochtend neem ik gelijk contact op met de makelaar om te horen hoe een en ander opgelost wordt. Ik hoor verschillende verhalen over aansprakelijkheid, maar we wachten het eerst even af. De eigenaresse is woonachtig in Hongkong en heeft kennelijk niet zo’n haast met reparatie. Ik blijf “kind reminders” sturen en informeer bij de huurauthoriteit over onze rechten en plichten. De eigenaar is verantwoordelijk voor een goede staat van de huurwoning en dus verplicht om de reparatie uit te voeren. Nu een maand later hebben ze de hele glaswand vervangen en kunnen we weer gebruik maken van de douche in de ensuite. 

Allochtoon

Vorig jaar heb ik een semi sabatical genomen om ervoor te zorgen dat we als gezin snel konden inburgeren in Anderland (Australië). Het project met de Dutch Tall Ships was een mooie bijkomstigheid om vanuit huis te werken en om alvast “Australische” werkervaring toe te voegen aan mijn CV. Vanaf het moment dat de kids weer naar school waren heb ik me op het sollicitatieproces gegooid. LinkedIn profiel vertalen en updaten, aanmelden bij verschillende websites voor “jobalerts”, inschrijven bij diverse uitzendbureaus en netwerken. Na 3 maanden moet ik mijn aanvankelijk zo optimistische houding enigszins bijstellen. In Nederland bij 3 verschillende organisaties in de toerisme branche gewerkt in 3 hele leuke HBO-functies. Om in het Australië op dat niveau in te stromen blijkt toch wel lastig, tot nu toe alleen maar afwijzingen of soms erger nog helemaal geen reactie. In de feedback hoor ik keer op keer dat ik geen “local experience” heb of geen “permanent resident” ben. Nee klopt en die ga ik ook zo niet opbouwen! Heb inmiddels mijn job criteria aangepast om in ieder geval ergens binnen te komen.  Ik voel me net een allochtoon (zonder denigrerend te zijn overigens). Volgens de dikke van Dalen  heeft het woord "allochtoon" twee betekenissen: 1) Van elders aangevoerd of afkomstig, niet-inheems, vreemd en 2) Niet-oorspronkelijke bewoner.

Als ze inderdaad zo tegen mij aankijken zal ik extra mijn best moeten doen om het tegendeel te bewijzen om mijn status van allochtoon naar autochtoon te veranderen! Wordt vervolgd.

Apres ski zonder sneeuw

Het is weer zo’n “ontdek je plekje” dag en we rijden richting het Lamington National Park waar we een bergwandeling gaan maken. De weg naar O’Reilly’s is prachtig en slingert langs allerlei wijngaarden. We stoppen voor een kopje koffie of was het nou omdat Yildiz en Olin de Appache wilden voeren? Hoe dan ook het is een schitterende plek met uitzicht over de vallei. De innerlijke mens is weer verwend en we vervolgen onze weg naar O’Reilly’s. We rijden door het tropisch regenwoud met wegversmallingen en eenmaal boven aangekomen is er nauwelijks een parkeerplekje te vinden. Oh ja het is Pasen en meerdere mensen hebben hetzelfde idee;-).  De wandeling naar the Python Rock lookout neemt ongeveer  1 uur in beslag. Bij het uitkijkpunt genieten we van een meegebrachte picknick en vergezichten…..adembenemend mooie omgeving. Drie uur later staan we midden in O’Reilly’s een idyllisch plekje waar je de sfeer proeft van een wintersport plaats. Een verzamelplek van bergwandelaars die na afloop een zogenaamde “gluhwein” op terras drinken. We vinden een gouden plekje en na de sportieve prestatie smaakt ie extra lekker. We willen het wintersport gevoel zo lang mogelijk vasthouden en dus pakken we de menukaart er ook maar bij. Dit is wel het ultieme apres ski gevoel zonder sneeuw!  

If it's flooded forget it

Het heeft de afgelopen 24 uur nons-stop geregend. En dat hadden we nodig, het is te droog voor de tijd van het jaar er ontstaan zelfs bruine plekken in het normaal zo groene gazon. De regen valt met bakken uit de lucht waardoor alle lagere delen onderwater komen te staan. Marcel had problemen om op zijn werk te komen. Hij vertrok iets eerder om de drukte op de M1 te ontwijken. Na alle B-wegen geprobeerd te hebben reed hij een uur later weer langs ons huis om aan te sluiten in de file voor de M1. Het verkeer was echt ontregeld want als we 's ochtends naar school lopen, begint de file al bij ons in de wijk. De klassen op school zijn maar half gevuld de rest van de klasgenootjes staat in de file of staat vast tussen twee ondergelopen wegen en blijft dus een verplicht dagje thuis. De boodschap van de overheid is: "If it's flooded forget it". Want zelfs
een klein laagje water van 30 cm kan genoeg zijn om je auto van de weg af te spoelen.  Het park achter ons waar ik altijd hardloop staat blank. Dus ik heb vandaag een goed excuus om niet te sporten.......if it's flooded forget it;-)

Geen fotofinish

Yildiz komt thuis met een briefje over een hardloop wedstrijd voor alle klassen in de bovenbouw. De kinderen zijn per leeftijd ingedeeld, dus ik weet precies hoe laat ik op school moet zijn om Yildiz aan te moedigen (althans dat dacht ik). “Mam er staat wat op het spel”; zegt ze. De eerste 6 mogen door naar het district om te rennen tegen andere scholen. De afstand is 2000 m en het is behoorlijk warm. De oudsten starten als eerste en volgens het rooster starten de meisjes van 9 jaar om 12.10 uur. Dus 11.50 uur sta ik in een mooi schadduwplekje langs de baan en ik herken een paar jongens uit Yildiz haar klas.  Even later rennen de meiden uit haar klas ook. Maar ik zie helaas geen Yildiz voorbij komen. Huh heb ik haar gemist? Dus ik ga polshoogte nemen bij de start/finish. Zie ik daar een uitgeputte en huilende Yildiz op me afrennen en vraag wat er is. Blijkt dat ze moest starten met meisjes geboren in 2004 (dus die 10 jaar worden dit jaar). Blijkt dat ze het geboortejaar als indicatie nemen. Grrrr……zet dat er dan ook op denk ik bij mezelf. Dus ik maak excuses en vind het heel sneu dat ik haar gemist heb. “Oh……that’s oke mam!. Maar ik was 6^e en ze hebben me als 9^e op de lijst gezet, ik denk dat ik het nummer verkeerd gegeven heb”. Oh dat verklaart de dikke tranen. Heel vervelend, maar ik vertel dat ze goed gelopen heeft en dat ze heel trots kan zijn op haar zelf. Ze is zo aangedaan waarop ik haar uitleg dat ze misschien even bij de organisatie uit kan leggen wat er gebeurd is. De jury moest echt overtuigd worden van haar gelijk, dus met behulp van getuigen (nr 5 en nr 7) heeft ze het zelf helemaal opgelost! Trots. En nu is ze in training voor de scholencross op 21 mei a.s. Ik zal er zeker op tijd zijn om haar aan te moedigen maar ook om een foto te nemen als ze over de eindstreep komt!