Koninginne-weekend

De spanning van de troonwisseling op 30 april was hier ook merkbaar. Om dit bijzondere gebeuren down under te vieren werd er maar liefst het hele weekend "koninginnedag" gevierd. Dutch Brisbane (Nederlandse Club)  was de organisator van de zaterdagactiviteiten. In tegenstelling tot andere jaren werd er nu ook aan de kleintjes gedacht. En met succes....Yildiz en Olin gingen helemaal uit hun dak......ze konden sjoelen, zaklopen, koekhappen, dansen....en lekker Nederlands praten. Vooraf hebben we al even contact gehad met andere gezinnen (handig die social media....dan weet je gelijk wie-wie-is). Het is vooral leuk om te horen wat iedereen beweegt om zijn koffers te pakken. We hebben veel leuke contacten opgedaan en gelijk telefoonnummers uitgewisseld. En hoewel we ongeveer op  gemiddeld 1 uur rijden van elkaar zitten.....noemen we elkaar toch buren;-).
We gaan zeker een keer afspreken met Carla en Leo, Susan en Richard, Lotte en familie. Allen gezinnen met kinderen in de dezelfde leeftijd.  Er was ook eten in overvloed....wat hebben we gesmuld van de frikandellen, broodjes kroket en bitterballen.

 

 

Zondag reden we nog een keer richting Brisbane omdat in Dutch Village koninginnedag werd gevierd. Dutch Village is een wijk waar Nederlandse emigranten uit de jaren '50 wonen. Het schijnt dat je op latere leeftijd weer terug wil naar je roots. Deze voorziening is speciaal gecreerd voor die emigratiegolf die niet hun kinderen en kleinkinderen kunnen missen en wel willen genieten van de goede kwaliteit van de Nederlandse ouderenzorg. Dus stoppen ze alle bejaarden bij elkaar in een soort bungelow park met Volendamse huisjes. Oh het klinkt wat suf.....maar de inwoners die wij gesproken hebben zijn helemaal blij....en ik kan het me eigenlijk ook wel indenken.
Ook hier weer lekker eten;Stroopwafels, speculaas, poffertjes.......en zoute haring!
Ons Koningsweekend stond vooral in het teken van Nederlands eten en we kunnen er weer een jaar tegenaan;-)

Waterratten

We zitten lekker buiten en opeens roept Olin;" oooh nee.... dit wil ik niet horen". De buren maken om de beurt een bommetje in het zwembad. Ze hebben een muziekje aangezet en houden een poolparty. De mondhoeken zakken naar beneden en er wordt een sip gezicht getrokken. "Waarom hebben wij geen zwembad"; vraagt Olin. Uh....nou....dan hadden we iets dieper in de buidel moeten tasten. En we hebben natuurlijk een heel groot zwembad op 10 minuten rijden....de grote oceaan.  Maar ja met je zwembroek uit bed stappen en een duik nemen is natuurlijk wel helemaal het einde. We zijn het stadium van spelen met een emmertje water inmiddels voorbij en wat doe je dan om deze waterratten te entertainen? Je koopt een slip and slide!.  Dus rollen we de tuinslang uit en koppelen die aan de waterglijbaan......goed voor uren waterpret!.

Mountain biking in Australia

Met al die verleidingen hier in Australie; BBQ (vette juicy steaks) a nice cold beer (bij de warme zomerse dag dus ongeveer 320 keer per jaar) moeten we natuurlijk letten op ons gewicht. Esther is de fanatieke runner en ik heb me gestort op het mountain biken. Schitterende mountains heb je hier alleen heb ik de “echte Appelschase bossen – tracks” nog niet kunnen ontdekken. Meestal begin je rustig met je trip echter is hier het begin van de trip ook het begin van de berg dus mijn hartslag gaat direct in de eerste kilometer op naar 195 (slagen per minuut) en de trend is dus gezet voor de rest van tocht.

De eerste keren was het meer sightseeing on the bike want wat een mooie omgeving;

Weg van het drukke strandgebied up in de “hinterland” niet alleen leuk om te fietsen maar ook om te wonen. Echter moeten we eerst maar ons huis verkopen in Nederland en een staatslot kopen want vooralsnog blijft het bij dromen om op zo’n plek te wonen. Aangezien de temperaturen het toelaten zit ik op de  fiets in mijn korte (fiets) broek met een shirt met korte mouwen. Dit is heerlijk om in te fietsen echter zijn de snelheden down hill niet geschikt voor deze kleding outfit – in mijn favourite rondje (Observatory route) zit een killing klim (ongeveer 5 km/u omhoog) en een afdeling waar ik laatst op de GPS gemeten 70.51 km/u naar beneden vloog (en dan te bedenken dat ik ook nog een beetje bij remde omdat ik het gevoel had dat het wel heel erg hard ging). Ik kreeg een flash back naar de “Tete du Ronde” een afdeling tijdens vele wintersporten in Frankrijk. Altijd de laatste afdeling van de dag en dan met een paar malloten naar beneden razen waar maar twee dingen belangrijk waren; niemand mag je inhalen en je moet als eerste beneden zijn.

Vorig week is mijn voorrem stuk gegaan maar gelukkig heb ik nog een achterrem. Om de risico’s te beperken is het daarom niet gelukt om het snelheidsrecord te verbreken. Eerst maar ff naar de fietsenmaker want ik heb geen idee hoe ik straks moet remmen als ook de achterrem het laat afweten……

Tim-tool-time-table

Er is heel wat afgeklust op de werkbank (van Menno zijn vader). Maar ook voor het opruimen van gereedschap was het ideaal. De eerste kleine klussen zijn hier al uitgevoerd......maar zonder werkbank is dat best lastig. Ook ligt al het gereedschap in tupperware dozen.....en dus lang zoeken naar de juiste schroevedraaier?! Dat moet anders zei Marcel. Op het werk zijn ze net verhuisd en Mark de handyman maakt voor de werkplaats allemaal werkbanken op maat. Marcel heeft de kunst even afgekeken en met een boodschappenlijst rijden we naar de plaatselijke Gamma (Bunnings). We laden alles in en Marcel alias Tim Tool begint enthousiast te zagen. Er is bijna geen tijd om een boterham te eten. En aan het einde van de dag is de werkbank klaar. Ik zeg super-klusser die Tim Tool van mij!

Tada....het resultaat!

 

Vuurwerkshow

Bij Surfers Paradise is vier dagen lang een straatfestival. Vergelijkbaar met de straatoptredens tijdens Oerol op Terschelling. Op zaterdag is er een vuurwerkshow vanaf het strand te bekijken. We spreken af met Hildur en Fresi en kids. Eerst pikken Yildiz nog even op van een verjaardagsfeestje en rijden dan vol goede moed richting het strand. We komen er al snel achter dat we niet de enige zijn. Het is file rijden en ondertussen krijgen we sms berichten van Hildur en Fresi dat ze al 10 x in het restaurant hebben moeten uitleggen dat de andere mensen (wij dus) zo komen. We zitten vast in het verkeer en Marcel ziet een verwijzing naar het Hilton Hotel ...exit over 100 m. Die afslag nemen we rijden de parkeergarage in. Je moet nog opletten ook want elk parkeerdek is voor een andere doelgroep. Voor de bezoekers betaal je het hoogste tarief, we zijn geen personeel en hebben geen kaart en we zijn ook geen hotelgasten dus kunnen geen kamernummer afgeven. Marcel neemt de parkeerdek voor het laden en lossen van goederen......wat natuurlijk illegaal is. Maar waarschijnlijk zijn de bedden al verschoond, is het diner al opgediend.....dus wie moet er verder nog wat afleveren vandaag? We staan in hartje centrum van Surfers Paradise en opzoek naar het restaurant. Hildur en Fresi zijn inmiddels al begonnen en wij bestellen snel en vragen om een doggybag. En een kwartier later zitten we 1e rang op het strand met ons diner!. We kijken naar het vuurwerk en genieten van een zwoele zomeravond.

Geblesseerd

Al maanden loop ik rond met een vervelende pijn in mijn rechterschouder. In Nederland was ik te druk om naar een dokter te gaan en ik dacht ach het zal wel overbelasting zijn. Zodra ik in Australie ben en rustig aan doe gaat het vast beter. Maar de pijn bleef en werd nadat ik 133 dozen had uitgepakt alleen maar erger. Dus toch maar even naar een dokter. Op aanraden van Marcel zijn werkgever hebben we een dokterspraktijk in de buurt gevonden. Ze hebben er goede ervaringen en ze zijn heel kindvriendelijk (ook niet onbelangrijk). En het toeval wil dat dokter ook nog een beetje Nederlands kan verstaan. Dr Caroline van der Vlugt (hoe hollands is dat?) komt zelf uit Zuid Africa maar is getrouwd met een Nederlander. Ik kom een heel eind met mijn Engels maar hoe leg je precies uit wat eraan mankeert .....als je geen bloed ziet;-). Nou dan maar even google raadplegen....tegenwoordig een van mijn beste vrienden. Dus met een medisch woordenboekje naar Dr Caroline. Kids maar gelijk mee dan hebben die er ook alvast even rondgekeken...en het is natuurlijk helemaal niet erg als je niet voor jezelf naar de dokter moet (uitspraak van Yildiz).
Na een paar op en neer en draai bewegingen denkt ze aan een slijmbeursontsteking en verwijst ze me door naar het Ziekenhuis voor een rontgen en echo. De radiologie afdeling zit niet standaard bij het ziekenhuis, dus een afspraak is snel gemaakt.
Een week later kom ik terug bij Dr Caroline en ze bevestigt dat het inderdaad om een slijmbeursonsteking gaat maar dat ik ook een scheur in mijn pees heb. Huh........en nu gaat er wel een bel rinkelen. Vlak voor de verhuizing heb ik op zolder alle dozen alvast achter het schot weg gehaald (om maar geen spullen te vergeten). Toen heb ik een pijnscheut gevoeld bij het onder een "foute" hoek tillen van een doos.
Het advies is rust, spuit met onstekingsremmers en physiotherapie. We zijn inmiddels twee weken verder en de spuit geeft inderdaad verlichting. De pijn is verminderd......en ik kan al aardig goed stofzuigen met mijn linkerarm;-) Ik mag gelukkig wel sporten (hardlopen) maar niet tennissen. Ik heb me samen met Hildur ingeschreven voor de Gold Coast Marathon op 6 juli a.s. voor een afstand van 6 km (10 km is dit jaar helaas niet haalbaar). Maar je moet altijd doelen stellen dus... 6 km in 2013 en 10 km in 2014!

Knop is om

De vakantie is voorbij en we gaan weer ritme pakken. Olin en Yildiz hebben zin om weer naar school te gaan. Olin zijn Engels is met sprongen vooruit gegaan. En als ik de kids om 15.00 uur weer uit school haal, vraagt zijn juf om even in de klas te komen. Met een smile op haar gezicht meldt ze; "Olin is talking to me". Blijkbaar is de knop in zijn koppie omgegaan en heeft zijn angst plaats gemaakt voor lef. Hij kletst honderduit en de woorden die hij had opgeslagen op zijn harde schijf komen er heel vloeiend uit. We zijn heel blij voor hem en ontzettend trots.