Father’s day - Groundhog day

Ergens in juni/juli komt Esther erachter dat zij vadersdag is vergeten, via facebook komen er allemaal berichten voorbij van blije vaders die een hele zondag volledig in de watten zijn gelegt. Snel word er een nieuwe zondag geprikt een word alle geleden schade volledig hersteld! Een paar weken later tijdens een voetbal wedstrijd van Olin komen we erachter dat vadersdag in Australie wordt gevierd in September en ik voel enorme blijdschap over mij heen komen; ja hoor dit word een tweede vadersdag binnen een aantal maanden ;-)

Tot mijn verbazing wordt deze tweede dag ook echt ingepland en kreeg ik de bewuste zondag het groundhog day gevoel; heb ik dat al eens beleeft, leef ik dezelfde dag nog een keer…..wat zou ik anders doen als de eerste ronde? De kids hebben mooie “kadootjes” op school gemaakt en het word wederom een gezellige dag, net als de eerste, dussz Bill Murray (de hoofdrol speler van Groundhog day) eat your heart out because I got it right the first time;-)

Zomerstop voetbal

Het is hier letterlijk  omdenken.  Komen de jongens er net lekker in, dat wil zeggen het spel begint meer en meer op voetbal te lijken met goed teamwork, wordt de zomerstop ingelast.  Wij Nederlanders begrijpen het niet zo goed….oke het wordt wel weer warmer maar om de velden nou 5 maanden dicht te gooien? Na het laatste toernooi organiseren we nog een BBQ met het team en reikt de trainer/coach Gary de  voetbal bokalen uit. De jongens glunderen van oor tot oor en tonen trots hun prijs. Het was wel  elke zaterdag vroeg op……maar wat hebben we genoten langs de lijn.

 

Glamping

De voorjaarsvakantie is in aantocht en we gaan naar Sydney. We besluiten om een tent te kopen…..we zijn de komende jaren van plan om op ontdekkingsreis te gaan in Australie en daarbij mag een tent natuurlijk niet ontbreken.  We kopen een ruime tent waar we 9 personen in passen en ook heel belangrijk eenvoudig op te zetten.  De kids helemaal enthousiast en die willen de tent gelijk testen. Oke…..in de tuin prima plan. De lucht betrekt wat ik vraag me af of het een goed idee is. De tent voor het eerst  opzetten in de regen lijkt met verre van ideaal. Marcel verzekert me dat het wel meevalt……en wat denk je de binnentent staat en de eerste druppen vallen uit de lucht.

 

De eerste boze blikken worden geworpen maar gelukkig met een paar druppeltjes stop het en we zetten de tent verder op en klaar (dat ging soepel). Papa, mama mogen we vanavond in de tent slapen? Het akkoord wordt gegeven en de volksverhuizing begint en in een mum van tijd is het een heerlijk gezellig ingerichte tent. We besluiten lekker te gaan eten daarna een filmpje te kijken en dan mogen de kids de tent in. Tijdens de film komt er ineens onder in het beeld een rode banner met de tekst; severe weather warning for the Gold Coast; maw regen, hagel, onweer en harde wind. Yildiz heeft binnen enkele seconden het besluit genomen ; ik slaap gewoon in huis. Hagel en een nieuwe tent is niet de beste combinatie dus we besluiten in de plenzende regen de tent af te breken en daar was ie weer; de boze blik en de onvermijdelijke zin: “ik zei het toch”. Na een half uur stond de tent weer in zijn volle glorie maar nu in de garage en zeiknat. Ongelofelijk sinds we hier zijn hebben we niet zo’n weer waarschuwing gehad en de laatste regen was ook al 6 weken geleden. Positief aan dit verhaal is dat we de tent nu perfect kunnen opzetten en afbreken want dit hebben we in 24 uur 3 keer geoefend. 

Talenknobbel

In de agenda van Yildiz zit een notitie van de juf. Yildiz krijgt deze week tijdens de “assembly”een oorkonde voor begrijpend lezen. Voor de leestest kregen alle kinderen een onbekende tekst met 20 vragen. Yildiz score was 18 van de 20 juiste antwoorden…….hoogste score in de klas (trotse moeder). Juf was zelf ook aangenaam verrast en heeft haar leesniveau gelijk opgewaardeerd.  Ze gaat met reuzensprongen vooruit ipv stapjes.  Met een camera en fototoestel in de handen leg ik dit mooie bijzondere moment vast op de gevoelige plaat.  Van wie zou ze die talenknobbel hebben?

Medicine Man

Zoals de fanatieke blog volgers wel zullen weten ben ik onlangs op “slimme” wijze van mijn fiets gelazerd. Helaas blijft mijn knie door sukkelen, zo kwamen er een aantal weken geleden opeens enorme splinters uit de wond naar buiten en dat ongeveer 2 maanden na de fatale crash. Na 5 splinters dacht ik dat het nu wel eens klaar zou zijn en de wond ging ook voor het eerst dicht. Echter bleef de wond irriteren en ontstoken aanvoelen dus toch maar ff een bezoekje aan de dokter; advies een antibiotica kuurtje. Heel handig zat de “chemist” (apotheek) vlak bij de dokter dus ben ik gelijk naar binnen gelopen om mijn pillen te kopen. Ik kwam binnen en achter de kassa vertelden ze mij dat ik de kassa achterin de zaak moest hebben. Hier kreeg ik de pillen en een schitterend doosje, ik bedankte iedereen vriendelijk en ik was weer op weg naar het werk. Eenmaal op mijn werk dacht ik gelijk maar met de keur te starten, doosje open….nee wacht….hoe gaat dat ding open….friemel, frutsel…shit zeker een kinderslot. FF een college vragen; Telita how do you open this box….friemel, frutsel…shit…..euhhh Marcel you are the Engineer you should know. Mmmmm dan maar een andere collega vragen; Sara how do you open this box….friemel, frutsel…euhhh Marcel did you pay for this? Eeuuuh nee is dit dan niet gratis op mijn Medicare Card (ziektekosten pasje). Nee dit krijg je achterin de winkel en moet je aan de balie bij de uitgang betalen; O nee ik ben een dief! Na een uitgebreide lach salvo van alle collega’s ben ik de volgende dag terug gegaan en ben zonder uitleg naar de eerste balie gegaan, heb betaald en met een handig “sleuteltje” werd het doosje opgemaakt.

Flying Dutchmen

Vandaag is het een regenachtige dag en gaan we opzoek naar een binnen activiteit. Byron Bay staat bekend om zijn kunstzinnige en creatieve inwoners. Er zijn hier heel wat Hippies uit de jaren '60 blijven hangen. Er is een circusschool waar je in 1,5 uur een trapeze act kunt leren en dus boeken we 3 plaatsen voor Mama, Yildiz en Olin. Papa blijft aan de grond om te filmen/fotograferen. Het is gelijk een hele goede therapie tegen hoogtevrees....waar ik nogal last van heb. Op de grond wordt de lenigheid getest......oei een harde confrontatie met de werkelijkheid...ik word echt ouder. Yildiz en Olin slingeren als apen aan de rekstok en zijn in 5 minuten goedgekeurd om de lucht in te gaan. Moeders daar in tegen moet nog even 5 minuten extra slingeren (lees een andere eenvoudige techniek aanleren om de benen de lucht in te krijgen....auh).

Eenmaal op de ladder is er geen weg meer terug. De ladder beklimmen is al een hele toer (ding wiebelt teveel). Als we boven zijn breekt het zweet me uit en sta ik verstijft met mijn handen aan de reling. Yildiz en Olin zijn heel dapper .....oke ze vinden het heel spannend maar volgen moeiteloos de instructies en 1,2,3 hop daar vliegen ze. Het loslaten is best eng maar een duik in het enorme vangnet is erg leuk. Bij mijn eerste sprong duurde het heel lang voordat er ook echt klaar voor was.......en loslaten op 8 meter hoogte doe je ook niet voor je plezier. Met knikkende knieën stond ik even later op de grond. Yildiz en  Olin .....kom mama nog een keer!. Ik moest even bekomen van dit avontuur.... maar uiteindelijk hebben we de hele ochtend gevlogen......alias the Flying Dutchmen.

Whale watching

We gaan een lang weekend weg en rijden naar het zuiden.....Byron Bay en Ballina staan op het programma. We nemen de toeristische route langs de kust en stoppen bij een aantal bijzondere plekken om walvissen te spotten. De Humbeck walvissen trek is begonnen en 's werelds grootste zoogdieren zwemmen in noordelijke richting om in warmer water te kalven. Er zijn veel tours voor ook veel dollars die je dan meenemen op een boot om de walvissen van dichtbij te bekijken (geen garantie). Vlakbij point Hasting klimmen we naar de top en nemen plaats op een bankje. En het duurt niet lang voordat we onze eerste walvis zien. WOW.....we zijn helemaal enthousiast. Het is wel ver weg maar we zagen toch echt een waterfontein. Even later komt er een local naast ons zitten die de laatste 4 weken elke dag op de uitkijk staat om walvissen te spotten. En dan ineens komt er 1 redelijk dicht bij de kust omhoog om adem te halen. Prachtige beweging......en groot. Met het blote oog goed waarneembaar, maar met een camera moeilijk te knippen......(zoekplaatje).
Een uur de horizon afturen levert een score op van 6 walvissen....volgens de local hebben we geluk omdat hij de afgelopen dagen niet zoveel heeft gezien. We kunnen weer wat afstrepen van onze bucketlist.