Stan the activity Man (kipslingeren)

Vanwege de vakantieperiode wordt er veel georganiseerd voor kids. Ze hebben hier een groot animatieteam aan the gold coast. Het doet ons denken aan kinderactiviteiten in Makkum waar we tijdens onze vakanties ook altijd met veel enthousiasme aan meededen. Het is goed voor de taalontwikkeling van Yildiz en Olin om met andere kinderen in aanraking te komen en dus melden we ons aan. We dansen, spelen poisonous ball en Chuck the duck. We hebben ontzettend veel plezier met Chuck the Duck (oftewel Oud-Hollands kipslingeren wie kent het niet?). Het is de bedoeling om een plastic kip zover mogelijk over je schouder te slingeren. Na de kids mochten de ouders ook! Jippie. Marcel is als 3^e aan de beurt en slingert de kip naar een 1^e plek. En hij staat een hele tijd in de winner-circle! Na 20 beurten ben ik bijna als laatste aan de beurt . Stan introduceert iedereen en ik meld: “we came all the way from Europe to be in this competition”. En wat blijkt we zijn er goed in. Ik werp de kip en met een beetje hulp van de harde wind……sta ik op de eerste plek (Lachen). Marcel vertelt enigszins teleurgesteld dat hij verslagen is door zijn vrouw. Waarop Stan the activity Man uitlegt dat dit waarschijnlijk een nationale sport is die veel beoefend wordt in Europe (Nederland) Yeah right;-). In ieder geval gaan we met de hoofdprijs…….een zuurstok naar huis. De middag wordt afgesloten met waterpistolen. We had fun!

 

 

 

 

Bijtanken!

Yildiz is er weer! Na een powernap van bijna 15 uur non-stop slapen knapt ze weer op. Dit had ze nodig. We zijn uitgenodigd bij Thornsteinn en Kristin om te komen lunchen. Zij wonen landelijk in bovenop de heuvels. Met een zwembad in de tuin, dus Yildiz en Olin zijn helemaal happy. Kristin volgt online de kookcursus van Jamie Oliver…..dus we hebben heerlijk gelunched. ’s Middags rijden we naar Springbook National Park om watervallen te bezoeken. Maar dat liep wat anders dan gepland. Volgens de lonely planet was het 30 km rijden en we hadden niet zoveel brandstof meer. Nou dan tanken we wel in het dorp als we boven zijn (dacht Marcel). We rijden de bergen in en we krijgen een flashback van de slingerweg naar Val Thorens (steil en smal). Eenmaal boven geen tankstation te ontdekken natuurlijk. Onze Nederlandse instelling (om de 30 km een tankstation) valt niet 1-op-1 toe te passen in een land dat 187 keer zo groot is als Nederland. In de afgelegen gebieden hebben ze allemaal reserve brandstof mee. Daar hebben wij als toeristen natuurlijk niet aan gedacht. We stoppen bij de eerste de beste viewpoint om van het adembenemende uitzicht te genieten. Maar geen waterval ……helaas. Daarvoor moeten we nog verder rijden. Maar omdat we het risico niet willen nemen om op onze 4e dag al met de lokale ANWB geconfronteerd te worden rijden we met onverrichte zaken huiswaarts. Met een brandend tanklampje en zweethanden rijden we naar beneden en op de laatste druppels benzine halen we het tankstation. Pfff…gelukkig we hebben bijgetankt!

Jetleg

De mannen schijnen iets sneller te acclimatiseren, dan de vrouwen. Overdag hebben Yildiz en ik het zwaar en doen we al snel een “schoonheidsslaapje” zoals Yildiz het zelf noemt. Het gevaar is dat we in het Nederlandse ritme blijven hangen. En afgelopen nacht waren Yildiz en ik om 03.30 uur klaar wakker. We hebben gekwartet , heel gezellig zo met z’n tweeën. We merken ook dat Yildiz een aantal dingen lastig vindt. Alles gaat goed zolang we maar met zijn 4-en in de onze direct omgeving dingen ondernemen. Maar als we de stad in gaan voor boodschappen dan vindt ze het allemaal heel spannend en wil ze het liefst zsm weer terug naar “huis” (appartement). De spanning van de afgelopen weken, het afscheid, de reis, weinig slaap en de nieuwe omgeving en taal maken heel wat los in haar. Ze is vanmiddag in slaap gevallen en begint nu als een zeehond te hoesten. Ik hoop niet dat ze ziek wordt…..maar als het wel zo is dan zal het met niet verbazen. De intensiteit waarmee ze alles beleeft, vraagt momenteel veel van haar. Gelukkig hebben we nog een dikke 3 weken vakantie voordat de school begint. En is er nog tijd om van de jetleg af te komen.

The Beach

Omdat we nog veel last hebben van het tijdsverschil doen we rustig aan. ’s Ochtends even boodschapje en wat administratieve zaken regelen. Tussen de middag een power-nap en om 15.00 uur gaan we naar het strand. Het is summer holiday dus het zal wel druk zijn denk ik. Eenmaal bij het strand aangekomen zijn er parkeer plaatsten in overvloed op steenworp afstand van the beach. Ik zoek naarstig naar een betaalautomaat, maar kan er geen één ontdekken. Met mijn Nederlandse instelling kan ik bijna niet geloven dat het gratis is. Ik vraag nog een toevallige voorbijganger en die verzekerd mij dat het echt gratis is. Wow……en ik ben getuige van het eerste praktische contrast tussen Nederland en Australië.

Eenmaal op het strand aangekomen zijn de golven enorm en de stroming is sterk. Bijna iedereen is gewapend met een bodyboard om van de enorme golven te surfen. Wij proberen het op eigen kracht te doen, maar dat valt nog niet mee. Wat een pret hebben de kinderen. ’s Avonds valt iedereen moe maar voldaan in slaap.

 

De Nieuwjaarsduik

Nadat we geïnstalleerd zijn en iedereen toch wel met een wattenhoofd rondloopt, besluiten we maar om een verfrissende duik te nemen. We verkennen het complex en komen bij het zwembad. Niemand te zien……dus een privé zwembad. We springen er met z’n allen in en noemen het de ultieme Nieuwjaarsduik.

 

In de middag trek ik het niet meer. Als enige geen oog dicht gedaan tijdens beide vluchten…..en ik ben juist één die veel slaap nodig heeft. Ik ga terug en val in slaap. ’s Avonds lukt het de kinderen niet om in slaap te komen. Vreemde omgeving, tijdsverschil, warm……uiteindelijk val ik bij Olin in slaap en Yildiz naast Marcel.

De reis

Na het opstijgen is de spanning eraf en biedt entertainment aanboord uitkomst. Er wordt een film gekeken, gegamed en na 3 uur vliegen vallen de kids en Mars in slaap en houd ik de wacht. De vlucht verloopt prima en na 12 uur landen we veilig in Beijing. Het grondpersoneel draagt handschoenen en winterjassen …..oh het is -8 (waar zijn de winterjassen ?!). In de transit worden we uit de rij gehaald en met voorrang behandeld omdat we met kinderen reizen (althans dat denken we). Maar het wordt ons al snel duidelijk dat er met mijn paspoort iets niet in orde is. Na een aantal strenge blikken van de Chinese douanebeambte, worden we in gebrekkig Engels gesommeerd haar te volgen. Via een zijweg belanden we in een soort ondergronds netwerk dat wel iets weg heeft van het gangenstelsel van de Vietcong. Van de luxe die we boven de grond aantroffen is op de werkvloer weinig meer van over. De kantoren zien eruit als bezemkasten met gemiddeld 3 werkplekken. Inmiddels weten we wat het probleem is. Ons visum is aangevraagd met mijn oude paspoort en afgelopen najaar heb ik nog een nieuw paspoort aangevraagd omdat het oude geldig was tot januari 2014. Verlenging van mijn paspoort over ruim een jaar zou ingewikkeld en kostbaar zijn. Maar nu kloppen de nummers niet meer (probleem……) Of we het oude paspoort ook mee hadden genomen…..nee dus. Of we dan wel een kopie konden laten zien…..nee dus. Of we in Nederland niet iemand konden bellen die ons kon helpen……nee dus. Opeens kreeg Mars een idee alle bestanden hadden we op een externe schijf gebacked up. Ah….licht in de duisternis. Nu hadden we alleen een computer nodig om de bestanden tevoorschijn te toveren. Nou dat lukte en er verscheen zowaar een glimlach op het gezicht van de strenge douanebeambte. En eerlijk gezegd ook op die van ons. Gelukkig we konden verder reizen met zijn vieren.

 

We checkten opnieuw in voor een binnenlandse vlucht naar Gangzhou (vlucht van 2 uur). Op Gangzhou zou de stop 45 minuten in beslag nemen. Maar we moesten met circa 85 man het vliegtuig verlaten. Om vervolgens een sightseeing tour over de luchthaven te maken. Weer het hele riedeltje: inchecken, douane, boarden en met bus (staanplaatsen) naar hetzelfde vliegtuig om vervolgens 2 uur later weer op dezelfde stoelen plaats te nemen. Hilarisch….maar ach hoe hou je anders 1,3 miljard Chinezen aan het werk.
 

Touch down!

De vlucht naar Brisbane verloopt voorspoedig de kinderen doen het fantastisch. Er is niet veel entertainment aanboord en het lukt de kinderen om zo’n 4-5 uur te slapen. Verder doen we leuke reisspelletjes. De laatste 2 uur zijn de kinderen er helemaal klaar mee en wij ook! Landen met die kist.

 

Na ruim 30 uur reizen, 6 keer chicken rice/noodles, 4 films, 6 uur non stop gamen landen we eindelijk in Brisbane. We worden opgewacht door Thornstein en een uur later staan we in ons nieuwe huis. De bloemen staan op tafel, de koelkast is gevuld, de kids hebben een kadootje op hun kussen, de bedden zijn opgemaakt, de auto staat in de garage en de I-phone doet het . We verruilen onze lange broek en trui voor een t-shirt en korte broek. Dit noem ik nog eens een warm welcome!

Het vertrek....

Nu gaat het echt gebeuren. Iedereen is opgewonden en Afke, Jan, Lilian, Kirsten en de buren komen nog even gedag zeggen. Ook Pa, Tjitze, Tilly, Richard, Lucas en Marie behoren tot het uitzwaaicomité en de tranen stromen over onze wangen en afscheid nemen valt zwaar. We werpen nog een blik op ons huis, waar we de afgelopen 8,5 jaar met heel veel plezier hebben gewoond. Australia here we come! Nadat we op Schiphol onze bagage hebben ingecheckt eten we met z’n allen nog een patatje bij de Burger King en is er nog ruimte voor een laatste chat. We vinden het toch wel heel fijn dat we door familie en vrienden uitgezwaaid worden en houden het niet droog. Zie onderstaande foto van het afscheidscomité.

Eenmaal door de douane wordt het Yildiz allemaal teveel en ze is bijna ontroostbaar. We zoeken afleiding en kopen nog een kadootje voor onderweg. Om 21.00 uur zitten we in het vliegtuig en off we go.