Uitpakken

De eerste dagen in ons nieuwe huis bevallen goed. En in het weekend gaan we de grote dingen uitpakken en de techniek installeren. Ik ben inmiddels op de helft van de 133 dozen en ben tot nu toe nog maar 1 gebroken glas tegengekomen. Nou een compliment aan de verhuizers! Het is fijn dat de ruimte en afmetingen van de kamers vergelijkbaar zijn als ons huis in Nederland. De meubels passen er perfect!. 

Marcel en Yildiz zetten de trampoline in elkaar. De tuin is er groot genoeg voor en het is elke dag lekker buiten-speel-weer. Even de onderdelen bij elkaar zoeken.....bouwen.....en dan natuurlijk ook even springen!

De stopcontacten zijn hier standaard met 3 polen. We kunnen twee dingen doen of allemaal adaptors kopen a $ 10 per stuk of de stekkers vervangen a $ 2,50 per stuk. Nou dat laatste dan maar dus Marcel gaat gewapend met een mes en schroevedraaier alle stekkers vervangen.

Autootje

De eerste weken heb ik nog in de grote bolide van de zaak rondgereden. Mooie stoere degelijke auto…..maar zeker niet handzaam. Dus opzoek naar een kleinere auto..type compact, lief, boodschappenwagen en zuinig in gebruik. Op een zaterdag trekken we erop uit en gaan naar de automarkt. De keuze is reuze en het bracht herinneringen bij mij boven van toen ik mijn eerste autootje – witte fiat panda- in ’97 kocht. Veel aanbod, bijna allemaal schadeauto’s, garantie tot de deur en handelaren die je wel een superdeal kunnen geven. Hoewel ik jaren met plezier in mijn “pinda” heb rondgereden denk ik nu dat veiliger is om naar een meer vertrouwde verkoopomgeving te gaan. Dus we upgraden onze zoekcriteria en rijden langs de erkende garages.  Mooie occasions maar boven ons budget. Na wat praten blijkt er ook nog een tussenlaag te zitten die betaalbare middenklassers aanbiedt. Yildiz en Olin raken langzaam verveeld en geïrriteerd …..auto kopen met kids is niet de meest ideale combi. Maar ja ook dit is even wennen, we zijn nu op ons vieren aangewezen…even de kids onderbrengen bij opa of oma is er niet bij.

Na een halve dag rondgekeken te hebben maken we een testrit in een zwarte Holden Barina uit 2007. Holden is het grootste en bekendste automerk van Australië (wist ik ook niet). “slechts” 90.000 km op de teller en een goedwerkende airco (heel belangrijk). De kids en Olin zijn helemaal happy deze auto lijkt op de auto van Oma Jetty. Marcel trapt de auto even op zijn staart en vervolgens een paar keer hard op de rem.  Trekt wat aan het stuur en de wegligging wordt ook goedgekeurd. Deal! (met garantie).

Na 3  weken wil ik voor de eerste keer de tank volgooien. Dus opzoek naar de hendel van de tankdop. Maar in plaats van de tankdop gaat de motorkap open. Huh….blond. Kan geen andere hendel ontdekken dus dan maar even de gebruiksaanwijzing doornemen. Oh……automatische vergrendeling dus ik druk op de sleutel maar er gebeurt niks. Een vriendelijke meneer biedt assistentie, maar krijgt het ook niet voor elkaar. Conclusie waarschijnlijk is de batterij leeg van de afstandsbediening. (Murphy´s Law).   Ik rij met een lege tank naar de dichtstbijzijnde garage en wordt gevolgd door de vriendelijke meneer….voor het geval ik het niet haal (aardig).  We arriveren samen bij de garage en hij toetert vriendelijk, steekt een duim in de  lucht en keert weer om. De batterij wordt vervangen en voor $ 15 en ik kan weer tanken…..nou als dit de enige vervangingskosten zijn dit jaar dan kan ik daar mee leven.

Sinterklaas en kerst tegelijk!

Ik haal de kids om 15.00 uur op uit school en we rijden gelijk door naar ons nieuwe huis. Ze gaan helemaal uit hun dak. Al hun dozen met speelgoed staan in de “playroom” en ze beginnen met uitpakken. Wow ….wat een enthousiasme! Een groot feest!. Er wordt uitgepakt, ingeruimd…..maar vooral ook gespeeld. De verkleedkleren gaan aan en tegelijkertijd wordt er ook met Lego gespeeld.  Ze weten van geen ophouden en uiteindelijk vallen ze om 21.00 uur moe maar voldaan in hun bedje in slaap. Marcel en ik schenken een wijntje in en proosten op:”einde tijdperk kamperen en nieuw begin van ons leven down under!”

De verhuizing

Joehoe….onze spullen worden 6 maart afgeleverd. Even een korte terugblik. Op 17 en 18 december hebben ze onze huisraad ingepakt met 3 man sterk. Alles werd met de grootste zorg gedemonteerd, verpakt en in dozen gestopt. We hebben nog even getwijfeld om het zelf te doen, maar dit is echt vakwerk en we zijn blij dat we het aan de professionals hebben overgelaten. In twee dagen was ons huis ingepakt en langzaam werd het wit voor onze ogen;-) Normaliter is tekenen op de tafel uit den boze maar nu hebben onze kinderen al hun creativiteit losgelaten op de keukentafel. Goed idee om te zien hoe leuk het is om samen een tekening te maken. Ik zou eigenlijk vaker een grote rol behang op tafel moeten leggen; goed voor de samenwerking en inspiratie!

Dinsdagmiddag 18 december: De spullen worden ingeladen, de deur wordt vergrendeld met een zegel en de truck met container rijdt onze straat uit. Het is wel een heel apart gevoel (slik) en we hopen op een behouden vaart, zodat onze spullen veilig aan de andere kant van de wereld zullen arriveren.

 

Familie, vrienden en buren brengen ’s avonds wat de noodzakelijke spullen, zodat we kunnen slapen, koken en zitten in ons huis. Met een lampje en een kaarsje maken we het nog wat gezellig. Oh….en na een paar dagen wordt er op verzoek van de kinderen toch nog een kerstboom opgetuigd. Dit maakt het helemaal af. In Australie komen we tijdelijk in een gemeubileerd appartement. Voor de korte termijn is dat een fijne plek en we komen er echt op adem. Maar na een tijdje mis je toch je eigen spulletjes zoals een bed en foto’s. En aanvankelijk zouden onze spullen 7 februari aankomen, maar dat wordt uiteindelijk 6 maart.

’s Ochtends om 9.00 uur staat de container voor de deur (joehoe) en met twee man sterk laden ze uit en monteren ze de meubels. Mijn taak is om alle 133 verpakte items (meubels en dozen) af te vinken. Het gaat in een rap tempo en om 14.00 uur staat alles op zijn plek. Dozen uitpakken doen we zelf.

Regenseizoen…..wat doe je dan?

Het regenseizoen is begonnen. En dat betekent onafgebroken stortbuien. Zelfs voor de lokale bevolking is het iets te veel. Dit hebben ze de afgelopen 25 jaar niet meegemaakt. Nou dat hopen wij de komende 25 jaar niet meer mee te maken;-). We komen voor het buitenleven!! Maar zelfs in een kleine ruimte zonder al te veel speelgoed kunnen onze kinderen goed uit de voeten. Nu ik er zo over na denk is het helemaal niet zo verkeerd om een aantal maanden zonder je spullen te leven. Je leert de kleine dingen weer waarderen en eigenlijk word je er heel creatief van.

Creatief met Pokémon

DJ Tiesto eat your heart out

Carnaval down under
 

Verhuizing is uitgesteld

We hebben afgelopen donderdag bericht gekregen dat onze spullen op zijn laatst volgende week vrijdag worden vrijgegeven. Waarom duurt het zolang??. En voor ons appartement is een nieuwe huurder gevonden die er volgende week zaterdag in wil. Dus we blijven nog 1 week in het appartement, waar we alle basis voorzieningen hebben. Anders dan moesten we echt kamperen en dat maakt het extra onrustig voor de kinderen. Nu hopen we dat ze in het begin van komende week onze spullen afleveren zodat we volgend weekend eindelijk weer in ons eigen bedje kunnen slapen!

A bedtime story

Het viel niet mee om Esther achter de blog redactie weg te “slaan” maar uiteindelijk mocht ik toch ook ff. Sinds 2006 slaap ik veel in hotels voor mijn werk en ik moet zeggen het was altijd een aangename verrassing om in een lekker bed te kruipen. Dit ging vele malen goed totdat wij een grote fout maakten; we kochten een nieuw bed. Ten eerste een rib uit ons lijf en ten tweede het bed is zo verschrikkelijk lekker om in te slapen dat elk hotel ver achterbleef bij ons nieuwe bed (there is no place like home). Vele nachten verliepen met een perfecte nachtrust echter op 18 december 2012 kwamen er mannen in ons huis en zij namen ons bed mee, goodbye bed en tot in Australië. Maar hey niet getreurd want het is toch ook leuk om ff te “kamperen” in je eigen huis, matrassen op de vloer en gezellig op de grond slapen. Al snel sloeg het kamperen over in kRamperen, bij het ontwaken voelde ik mij een oude man van 90; zere rug en bij gebrek aan lekker kunnen slapen dan maar om 6 uur uit de veren. Het leed verzachtte de pijn met het idee in het achterhoofd dat in Australië weer een lekker bedje op ons stond te wachten. Helaas bleek niets minder waar, het bed was er inderdaad maar daar is dan ook alles mee gezegd; het oude man gevoel in de ochtend werd verhoogd naar de leeftijd 110.

Zowel Esther als ik hebben  lichamelijke klachten die niet bij onze leeftijd passen (althans dat hoop ik). Nu zijn het toch echt de laatste loodjes, vanochtend (zondagochtend) dacht ik binnen een week lig ik weer in mijn eigen (heerlijke, fantastische, niet te evenaren) bedje en met pijn in mijn rug ben ik om een uurtje of 6 aan de dag begonnen, maar volgende week is alles anders……(hoop ik)!